Επί της ουσίας!

Περίμενα και περιμένω από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να αρχίσει διαδικασία με επερωτήσεις στη Βουλή για αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος. Αντ' αυτού έλαβα σήμερα από απλός μέλος του ΣΥΝ μια τηλεφωνική συσκευή και ένα πακέτο τραχανά.

Ευχαριστώ θερμώς το ΣΥΝ που με τις πρωτοβουλίες της Ανανεωτικής Πτέρυγας μου έστειλε αυτό το ωραίο δώρο, αλλά απ' τους υψηλά ιστάμενους και τους εκλεγμένους εκπροσώπους μου περίμενα και περιμένω κι όσο δε βλέπω, θα φωνάζω!

Συναφής ανάρτηση: Παράδοξα

Τολμήστε, σύντροφοι να εξαντλήσετε την αγωνιστικότητά σας σε ένα ακόμη συλλαλητήριο για μόστρα και θα σας πάρει ο διάολος τον πατέρα!

© Ελένη Καλλιανέζου, από το Vejen της Δανίας, 31 Αυγούστου 2009

O Πύργος της Βαβέλ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως φαίνεται, τη δεύτερη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάβει μέλος της ΚΟΕ, που, λόγω του αντιευρωπαϊκού της προσανατολισμού και με οράματα όπως αυτό του υπαρκτού σοσιαλισμού, προκαλεί κλυδωνισμούς τόσο στο εσωτερικό του ΣΥΝ με τη σταθερά ευρωπαϊκά προσανατολισμένη Ανανεωτική Αριστερά, όσο και στο ΣΥΡΙΖΑ με το ΔΗΚΚΙ, που απειλεί να φύγει από το Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αν τη δεύτερη θέση στο Ευρωψηφοδέλτιο καταλάβει υποψήφιος της ΚΟΕ.

Αποκαλυπτικό το άρθρο του Θωμά Τσάτση στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 28/03/2009, το οποίο και αναδημοσιεύω αυτούσιο:

"Το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές παραμένει σε εκκρεμότητα, τροφοδοτώντας σενάρια για τα πρόσωπα που θα καταλάβουν τη δεύτερη και την τέταρτη θέση της λίστας.
Η πιθανή κατάληψη της δεύτερης θέσης από στέλεχος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟΕ), μιας από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δημήτρης Παπαδημούλης, που θα είναι τρίτος στη λίστα, μιλώντας στην «Ε», χαρακτηρίζει «εκλογικά επιζήμια» για τον ΣΥΡΙΖΑ την κατάληψη της δεύτερης θέσης από την ΚΟΕ. «Θεωρώ σοβαρό λάθος τη διαφαινόμενη ανάθεση, και μάλιστα με διαδικασίες κορυφής, της δεύτερης θέσης του ευρωψηφοδελτίου σε μια συνιστώσα που αγωνίζεται για τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την έξοδο της Ελλάδας απ' αυτή. Εκτιμώ ότι μια τέτοια επιλογή, εκτός των άλλων, θα αποδειχθεί και εκλογικά επιζήμια», τονίζει χαρακτηριστικά και προσθέτει: «Ο αριστερός ευρωπαϊσμός του ΣΥΝ είναι γερά "κλειδωμένος" σε όλες τις συλλογικές μας αποφάσεις. Είναι σαφής και στο πρόγραμμα που ψηφίσαμε πριν από ένα μήνα. Δεσμεύει όλα τα μέλη και στελέχη του ΣΥΝ. Θέλω να πιστεύω ότι οι διαδικασίες στην κορυφή του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μετατραπούν σε όχημα για την εγκατάλειψη ομόφωνα ψηφισμένων θέσεων του ΣΥΝ». Προσθέτει τέλος: «Προσωπικά θα συμβάλω όπως πάντα στον εκλογικό αγώνα από την τρίτη θέση του ευρωψηφοδελτίου, στο μέτρο φυσικά που μου αναλογεί, με απόλυτο σεβασμό στο συνασπιστικό κεκτημένο και τις συλλογικές διαδικασίες. Τώρα προέχει η συλλογική κινητοποίηση για να πάμε καλά στις ευρωεκλογές. Μετά τις εκλογές, θα κάνουμε ταμείο με τη συντροφικότητα και την ειλικρίνεια που απαιτείται».

Η ΚΟΕ έχει μπει στο στόχαστρο της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, καθώς έχει διατυπώσει θέσεις για διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ υποστηρίζει ότι αγωνίζεται και για την απόσχιση της Ελλάδας από την Ενωση. Σύμφωνα με πληροφορίες, στον ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν έχουν καταλήξει στην κατάληψη της δεύτερης από την ΚΟΕ και της τέταρτης από το ΔΗΚΚΙ. Θέλουν όμως να συμφωνήσουν και για το ψηφοδέλτιο επικρατείας, εν όψει των επόμενων βουλευτικών εκλογών, καθώς υπάρχει η εκτίμηση ότι οι εκλογές θα είναι πρόωρες. Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως η ΚΟΕ, η ΑΚΟΑ και το ΔΗΚΚΙ, μάχονται ώστε να έχουν έναν εκπρόσωπό τους στην Ευρωβουλή ή τη Βουλή μετά τις ευρωεκλογές ή τις βουλευτικές εκλογές."

Η ίδια εφημερίδα σε χθεσινό δημοσίευμά της αναφέρει:

"Τα πρόσωπα που θα καταλάβουν τη 2η και την 4η θέση στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές δεν έγιναν γνωστά ούτε χθες, καθώς η Γραμματεία του πολιτικού σχηματισμού της Αριστεράς ανέβαλε τη χθεσινή συνεδρίασή της για αύριο.

Το πρόβλημα που έχει ανακύψει έχει σχέση με τη στάση του ΔΗΚΚΙ, που επιμένει να καταλάβει τη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου, ενώ οι άλλες συνιστώσες φαίνεται πως συμφωνούν για υποψήφιο της ΚΟΕ. Το ΔΗΚΚΙ αντιδρά και ζητάει τη δεύτερη θέση απειλώντας (ή κατά άλλους προειδοποιώντας) με αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ."

Peter Bruegel o Πρεσβύτερος, Ο Πύργος της Βαβέλ, 1563, Kunsthistorisches Museum, Βιέννη

Αναμενόμενο να δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά εντός του ΣΥΡΙΖΑ η διαμετρικά αντίθετη επί αρχών συγκέντρωση συνιστωσών, ιδίως σε θέματα Ευρώπης, όπου και ο προσανατολισμός της ΚΟΕ, επί παραδείγματι, είναι άκρως αντιευρωπαϊκή και ευρωσκεπτικιστική, αμφισβητώντας κατ' ουσίαν το ίδιο το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, το οποίο -να υπενθυμίσουμε- υποστηρίζεται και από το ΚΚΕ, που ομοίως έχει ευρωσκεπτικιστική οριοθέτηση.

Το ζήτημα που τίθεται επί τραπέζης είναι ότι και ο Νίκος Χουντής, ο οποίος θα καταλάβει και την πρώτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ανήκει στο πλειοψηφικό εντός του επίσης ευρωσκεπτικιστικά προσανατολισμένου Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΝ.

Εάν λοιπόν τη δεύτερη θέση στο Ευρωψηφοδέλτιο καταλάβει ένας ακόμη εκπρόσωπος ευρωσκεπτικιστικής συνιστώσας, σε τι θα διαφέρει επί της ουσίας μία ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ από μία ψήφο στο ΚΚΕ, αφού επιπλέον και τα δύο κόμματα θα βγουν με αντιευρωπαϊκό χαρακτήρα υποστηρίζοντας (;) την Ευρωπαϊκή Αριστερά; Γιατί είναι μάλλον ουτοπιστικό να περιμένουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκλέξει 3 ευρωβουλευτές ώστε να επανεκλεγεί ο Δημήτρης Παπαδημούλης της Ανανεωτικής Πτέρυγας, αφού γι' αυτό απαιτείται να συγκεντρώσει ποσοστό άνω του 11%.

Μήπως είναι ώρα και για την Ανανεωτική Αριστερά να κάνει ταμείο με το ΣΥΝ προ των Ευρωεκλογών;

Μ. C. Escher, Ημέρα και Νύχτα, 1938

Είναι οξύμωρο να "υποστηρίζουμε" την Ευρωπαϊκή Αριστερά μη υποστηρίζοντάς την και αμφισβητώντας το ρόλο που μπορεί να παίξει εντός της Ευρώπης ζητώντας την αποχώρησή μας από αυτήν. Δηλαδή, ζητάμε μια Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν αυτό δεν είναι ασυμβίβαστο, παράλογο και οντολογικό παράδοξο, τότε για ποια συμβολή στον εκλογικό αγώνα μιλάμε;

© Ελένη Καλλιανέζου, Vejen Δανίας 1 Απριλίου 2009

Τι κάνεις σύντροφε Αλέκο; Κουκιά σπέρνω...

Στην Αυγή της Κυριακής ο Αλέκος Αλαβάνος έδωσε συνέντευξη εφ' όλη της ύλης. Μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ και να βγάλετε τα συμπεράσμάτα σας. Ομως δεν μπορώ να μην σας μεταφέρω την απάντηση που έδωσε στο ερώτημα "τι άφησε πίσω ο Δεκέμβρης". Διαβάστε...

* Τον Δεκέμβριο είχατε μιλήσει για την εξέγερση των νέων που σας θύμιζε τον Μάη του '68. Τι άφησε πίσω της η μεγάλη κινητοποίηση των νέων;

Κατά σύμπτωση, προχθές, αργά το βράδυ έβλεπα ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ για το 1968: Όχι μόνο για τον Μάη στη Γαλλία. Αλλά και για την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, του Ρόμπερτ Κένεντι, την Άνοιξη της Πράγας, το αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, τη φοιτητική έκρηξη στο Μεξικό λίγο πριν τους Ολυμπιακούς, τους χίπις. Το 1968 είναι ίσως η μεταπολεμική χρονιά, η πιο πυκνή σε νέα κινήματα σε όλο τον πλανήτη. Την ίδια στιγμή, στο ντοκιμαντέρ αυτό έβλεπα κυβόλιθους από τα πεζοδρόμια της γαλλικής πρωτεύουσας να μετατρέπονται σε αυτοσχέδια όπλα, πλιάτσικο από τους αφροαμερικανούς στα μαγαζιά της Αλαμπάμα, γενίκευση του LSD στη γενιά του Woodstock.

Πιστεύω βαθιά στις ειρηνικές μορφές πάλης της αριστεράς. Ο Νέλσον Μαντέλα αποτελεί ένα μεγάλο πρότυπο. Όμως, δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να έχουμε ανάδειξη καθαρών κινημάτων αμφισβήτησης χωρίς τα παράπλευρα αυτά φαινόμενα. Είναι δυνατό μάλιστα να έχουμε αυτά τα φαινόμενα, χωρίς να έχουμε καν κοινωνικά κινήματα. Επαναλαμβάνω, πολλά εξαρτώνται από την ικανότητα της αριστεράς να ασκήσει έναν ηγεμονικό ρόλο στο επίπεδο των αξιών, των ιδεών, των πολιτικών πρωτοβουλιών. Από εκεί και πέρα, άφησε τίποτε ο Μάης του 1968, για να αφήσει και ο δικός μας Δεκέμβρης;

Αν βλέπατε το ντοκιμαντέρ, θα λέγατε: όχι. Όλα τελειώνουν με την τεράστια διαδήλωση της σιωπηλής πλειοψηφίας στο Παρίσι και την θριαμβευτική επάνοδο του Ντεγκώλ. Όμως όλοι γνωρίζουν ότι ο Μάης του '68 άφησε τη «φαντασία στην εξουσία», το «όσο περισσότερο καταναλώνουμε, τόσο λιγότερο θα ζήσουμε». Άνοιξε το δρόμο για τη συνάντηση της νεολαίας με τον αγώνα για τις ελευθερίες και την οικολογία. Κάθε κίνημα λοιπόν, και των δικών μας μαθητών, αφήνει πολλά πίσω του. Το θέμα είναι να μην αφήνει η αριστερά πίσω της τα κινήματα, να μη τα φοβάται και τα εξορκίζει, να μη σέρνεται με βαριά καρδιά ελπίζοντας στην εξάντλησή τους, όπως έγινε με το Γαλλικό Κ.Κ. το '68.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Η αμετρόπεια να συγκρίνεις τον γαλλικό Μάη (ή την εξέγερση των αφροαμερικάνων...) με τα όσα συνέβησαν τον Δεκέμβρη στην Αθήνα και μάλιστα να περιμένεις ότι θα αφήσει (σχεδόν...) τα ίδια ως παρακαταθήκη στο κίνημα της νεολαίας πως να απαντηθεί; Ας μας φέρει ο σ. Αλαβάνος ένα κείμενο (όχι κομματικό...) από τους... εξεγερμένους. Ενα. Μάλλον θα γεράσουμε περιμένοντας. Πάμε παρακάτω.

Το ερώτημα βέβαια δεν απαντήθει από τον σ. Αλαβάνο. Απλά ακολούθησε τη λαϊκή παροιμία που όταν ρωτήσαν το Γιάννη τι κάνει, αυτός απάντησε κουκιά σπέρνω. Η λεγόμενη εξέγερση (στα μυαλά ορισμένων νεόκοπων αριστεριστών και όψιμων ελευθεριακών - αντεξουσιαστών που βρίσκονται στη Κουμουνδούρου) άφησε πίσω της μόνο μερικές συμμορίες που στο ονομά της θα τραμπουκίζουν.
Ισως ο σ. Αλαβάνος να μην είχε χρόνο να διαβάσει την παρέμβαση του σύντροφου Δαμιανού Παπαδημητρόπουλου για τα όσα συνέβησαν τον Δεκέμβρη και την στάση της Ανανεωτικής Αριστερας, του την θυμίζω στο ποστ ΕΔΩ

Φαίνεται ότι ακόμα και τα δημοσκοπικά ποσοστά του Σύριζα που κατρακυλάνε δεν βοηθούν τον σ. Αλαβάνο να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα από την λανθασμένη στάση που κράτησε αυτός και η πλειοψηφία του Συν και του Σύριζα.

Υ.Γ. Κάποτε η Ανανεωτική Αριστερά είχε επικεφαλής προσωπικότητες όπως ο Γιάννης Πασαλίδης, ο Ηλίας Ηλιού, ο Μπάμπης Δρακόπουλος, ο Λεωνίδας Κύρκος που σήμερα λείπουν όχι μόνο από την αριστερά αλλά από την πολιτική ζωή του τόπου.

Με πολλά μέτρα και σταθμά...

Tου Πασχου Μανδραβελη

Hταν πολλά τα στελέχη του Συνασπισμού που πανηγύρισαν για το πρόσφατο δημοψήφισμα της Βενεζουέλας, το αποτέλεσμα του οποίου «νομιμοποιεί» τον Ούγκο Τσάβες να διεκδικήσει και τρίτη θητεία στο προεδρικό αξίωμα. «Πρόεδρος για όσο θέλει ο λαός» έγραψε περιχαρής εις εκ των στελεχών του Αριστερού Ρεύματος. Τα ίδια στελέχη σήμερα επιχειρούν να θέσουν περιορισμό δύο θητειών στους βουλευτές του Συνασπισμού με το πρόσχημα της ανανέωσης. Ετσι, για τη Βολιβία ισχύει το «πρόεδρος για όσο θέλει ο λαός», ενώ για την Ελλάδα «βουλευτής για όσο θέλει το κόμμα», ασχέτως της θέλησης του λαού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά χρησιμοποιεί πολλά μέτρα και σταθμά για να επιτύχει τους σκοπούς της. Μόλις πριν από μια εβδομάδα η «Αυγή» παρουσίαζε το συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ ως σύγκρουση δύο πόλων: «Από τη μια η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών (μια πολυσυλλεκτική αριστερή συμμαχία στην οποία μετέχουν πανεπιστημιακοί του ΣΥΡΙΖΑ, άλλων πολιτικών αριστερών σχημάτων ή ανένταχτοι αριστεροί). Από την άλλη, η Αντι-Συσπείρωση στη Συσπείρωση. Ενα μπλοκ ετερόκλητο...» (Αυγή 1.3.2009). Ετσι, οι του Αριστερού Ρεύματος πανεπιστημιακοί αποτελούσαν «μια πολυσυλλεκτική αριστερή συμμαχία», ενώ οι αντίπαλοί της «ένα μπλοκ ετερόκλητο». Η διαφορά του «πολυσυλλεκτικού» και του «ετερόκλητου» είναι ίδια με τη διαφορά μεταξύ Τσάβες και Κουβέλη. Στη μια ισχύει το «κανένας θεσμός, μόνο ο λαός», στην άλλη «κανένας λαός, μόνο το κόμμα».

Με τέτοιες τακτικές ιστορικά χαντακώθηκε η Αριστερά. Δεν ήταν η επαναστατικότητά της που δεν έθελγε τις μάζες ούτε το κατεστημένο που βυσσοδομούσε εναντίον της. Κυρίως ήταν η ιδεολογική αναξιοπιστία, που από τη μια ορθώς πάλευε για διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων στη δύση, ενώ από την άλλη έκλεινε τα μάτια στις δικτατορίες του ανατολικού μπλοκ. Ετσι, ενώ το ΚΚΕ μαχόταν κατά της πυρηνικής ενέργειας στην Ευρώπη, υποβάθμιζε (τρώγοντας μάλιστα φράουλες) το ατύχημα του Τσερνομπίλ. Στη δεκαετία του ’80 ήταν κατά των Πέρσινγκ και Κρουζ, δεν έλεγε όμως κουβέντα για τους σοσιαλιστικούς SS-20. Ενώ καταδίκαζε με τα πιο σκληρά λόγια τη φαιά τρομοκρατία, βάφτιζε την κόκκινη «πολιτικό έγκλημα».

Εχοντας τόσα μέτρα και σταθμά, η Αριστερά δεν μπόρεσε να γίνει αξιόπιστη λύση. Το χειρότερο είναι ότι αυτή η λενινιστική - σταλινική προσέγγιση των πραγμάτων, ενώ ήταν κάποτε προνόμιο του ΚΚΕ, διαχέεται πλέον στον όμορο χώρο του, στην πάλαι ποτέ ανανεωτική Αριστερά. Μια Αριστερά που έφυγε από το ΚΚΕ επειδή υπήρχαν πολλά μέτρα και σταθμά. Το ΚΚΕ εσωτερικού γεννήθηκε επειδή πολλοί αριστεροί ένιωσαν γελοίοι να μάχονται κατά της ελληνικής δικτατορίας των συνταγματαρχών, ενώ ταυτόχρονα το κόμμα τούς υποχρέωνε να ευλογούν την εισβολή των σοβιετικών τανκ στην Τσεχοσλοβακία. Δεν ήταν μόνο προάσπιση της εσωκομματικής δημοκρατίας ούτε της δημοκρατίας στην Ανατολική Ευρώπη. Ηταν η προάσπιση της κοινής λογικής από τα στελέχη του εσωτερικού, σε αντίθεση με τα στελέχη του εξωτερικού που από την ασφάλεια των ανατολικών καθεστώτων έφτιαχναν την πραγματικότητα κατά τις επιταγές του Πολιτμπιρό.

Αυτή η παράδοση της λογικής που χαρακτήριζε την ανανεωτική Αριστερά σβήνει. Η πλειοψηφούσα συνιστώσα μετατρέπει τον ΣΥΝ σε ΚΚΕ, με όσα μέτρα και σταθμά χρειάζονται ο Τσάβες και ο σοσιαλισμός.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Στην Κυριακάτικη Αυγή ο πολύ καλός δημοσιογραφός Ανδρέας Παπαδόπουλος είχε ένα αναλυτικό ρεπορτάζ (ΕΔΩ μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο) σχετικά με την συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Ξεχώρισα δυο κομμάτια. Το πρώτο αφορά τον Συνασπισμό, το δεύτερο τις συνιστώσες:

Για τους 4 ευρωβουλευτές

Χαρακτήρα κεντρικής πολιτικής αναμέτρησης δίνει ο ΣΥΝ και κατ' επέκταση η ευρωπαϊκή αριστερά στις επικείμενες ευρωεκλογές με σαφή στόχο να αλλάξουν οι συσχετισμοί στο ευρωκοινοβούλιο, σε μια πιο προοδευτική κατεύθυνση. Ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε ψηλά των πήχυ, μιλώντας για την εκλογή τεσσάρων ευρωβουλευτών. Όπως προαναφέραμε, ο ΣΥΝ βρίσκεται στην τελική ευθεία για το εσωκομματικό του δημοψήφισμα, στο οποίο τα περίπου 15.000 μέλη του θα κληθούν να επιλέξουν ανάμεσα στους 12 υποψηφίους. Σύμφωνα με την εγκύκλιο της εφορευτικής επιτροπής η τελική κατάταξη θα γίνει ως εξής: Ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες πρώτες (1η) προτιμήσεις θα λάβει την πρώτη θέση του ευρωψηφοδελτίου. Ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες αθροιστικά πρώτες και δεύτερες προτιμήσεις (1η, 2η ) θα καταλάβει την τρίτη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο, ενώ ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες αθροιστικά πρώτες δεύτερες και τρίτες προτιμήσεις (1η, 2η, 3η) θα καταλάβει την πέμπτη θέση του ευρωψηφοδελτίου.

Οι συζητήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ

Επιπροσθέτως και στον ΣΥΡΙΖΑ προχωρούν οι συζητήσεις και οι ζυμώσεις για τα πρόσωπα που θα τοποθετηθούν στις θέσεις 2 και 4 του ευρωψηφοδελτίου. Από τις συνιστώσες έχουν κατατεθεί αρκετές προτάσεις, ενώ η διάθεση που υπάρχει είναι να υπάρξει κατάληξη πριν από την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ (10-12 Απριλίου). Ήδη έχουν ακουστεί τα ονόματα γυναικών-προσωπικοτήτων της αριστεράς, όπως η Νάντια Βαλαβάνη η Τασία Χριστοδουλοπούλου και η Ελένη Πορτάλιου. Η ΑΚΟΑ έχει προτείνει στην πρώτη θέση να τοποθετηθεί γυναίκα, που να έχει κινηματικές αναφορές και ως τέτοια περίπτωση έχει εισηγηθεί την Κ. Κούνεβα. Η ΚΟΕ διεκδικεί δημόσια πολιτική εκπροσώπηση, προτείνοντας μεταξύ άλλων τα στελέχη της Χρ. Κατσούλα και Χρ. Καραμάνο για τη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου. Η ΔΕΑ έχει προτείνει η δεύτερη θέση να καταληφθεί από πολιτικό στέλεχος, προτάσσοντας τη σύνδεση του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρωπαϊκή αντικαπιταλιστική αριστερά. Στη βάση αυτή θεωρεί ότι μπορεί στη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου να τοποθετηθεί ο Αντώνης Νταβανέλος. Για την ίδια θέση το ΔΗΚΚΙ έχει προτείνει τα στελέχη του Γ. Πάντζα, Ηλ. Νικολόπουλο κ.ά. Να σημειωθεί ότι ΑΚΟΑ και ΔΕΑ έχουν προτείνει την εναλλαγή στο μέσο της θητείας.

Σχόλιο "Κόκκινης Πιπεριάς": Κάτι μου λεει ότι είμαστε μπροστά στην επανάληψη των γελοιοτήτων του 2004 και τι εννοώ. Από τη μια ο Συνασπισμός ανοιχτά και αμεσοδημοκρατικά με δημοψήφισμα των μελών του θα επιλέξει τους τρεις που του αναλογούν για το ψηφοδέλτιο.
Οι υπόλοιπες συνιστώσες του σχήματος ΣΥΡΙΖΑ πως θα αποφασίσουν; Ποιο θα είναι το κριτήριο που θα επιλεγεί κάποιος για την δεύτερη (άρα και εκλόγιμη) θέση; Μήπως με αδιαφανή κομματικά αλισβερίσια στην διορισμένη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ; Και ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ πως θα εκφράσει την άποψη του για τα πρόσωπα; Αν διαβάσετε προσεκτικά το ρεπορτάζ του Αντρέα Παπαδόπουλου κάθε μια συνιστώσα θέλει τη δεύτερη θέση για τον εαυτό της. Πως θα λυθεί αυτό το πρόβλημα;

Κοινοβουλιοφοβίες και Εξωκοινοβουλιολαγνείες;

Ένα ιδιόμορφο κείμενο με τίτλο "ΣΥΡΙΖΑ, Εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, και Μεταβατικό Πρόγραμμα, Παρέμβαση στη συζήτηση για την 1η Πανελλαδική Σύσκεψη", από τον Θεοφάνη Γραμμένο, διδάσκοντα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας έτυχε χθες της προσοχής μου από την επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο και αναδημοσιεύω εδώ αυτούσιο:

"Εν όψει της 1ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάρτιο επανέρχεται, αν και στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ, το ερώτημα του κατά πόσον ο ΣΥΡΙΖΑ (θέλουμε να) αποτελεί απλώς ένα εκλογικό σχήμα που θα αναβιώνει σε κάθε εκλογική μάχη, είτε πρόκειται για εθνικές εκλογές είτε για ευρωεκλογές, είτε ακόμη και για δημοτικές/νομαρχιακές εκλογές, ή μια συμμαχία αριστερών και επαναστατικών δυνάμεων στη βάση ενός κοινού πολιτικού προγράμματος με ουσιαστική στρατηγική τίποτε λιγότερο από την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Με σχετικά πρόσφατα κείμενα οι σημερινές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εν μέρει τοποθετηθεί σε αυτό και άλλα, συναφή ερωτήματα υπογραμμίζοντας την ανάγκη ανασυγκρότησης της Αριστεράς και οικοδόμησης ενός πολιτικού μετώπου μέσα στην κοινωνία με σκοπό την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου, δηλαδή του πλέον επιθετικού, καπιταλισμού. Στην κατεύθυνση αυτή θα συμβάλει αναμφίβολα η οργανωτική ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ και (σωστά) όχι ο μετασχηματισμός του σε ενιαίο κόμμα. Μάλιστα, η συγκέντρωση υπογραφών για τη στήριξη αυτής της κατεύθυνσης έχει ήδη ξεπεράσει τις 1000 και συνεχίζεται.

Ωστόσο, παραμένει ουσιαστικά ανέγγιχτο το ερώτημα σχετικά με το θεμελιώδους σημασίας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ θέμα του πολιτικού προγράμματός του αλλά και της σχέσης του με τη σημερινή εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και ιδιαίτερα με τις δυνάμεις που συσπειρώθηκαν εκλογικά στα σχήματα της ΕΝΑΝΤΙΑ και του ΜΕΡΑ. Εδώ και καιρό, κυρίως από τον ΣΥΝ, επαναλαμβάνεται με σταθερή περιοδικότητα και επιμονή το άνοιγμα στο λεγόμενο «σοσιαλιστικό χώρο», στους Οικολόγους-Πράσινους και στο ΚΚΕ. Το ερώτημα βεβαίως είναι αν σήμερα υπάρχει άλλος «σοσιαλιστικός χώρος» πλην εκείνου του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που, π.χ., το σοσιαλιστικό ΔΗΚΚΙ ήδη στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ένα άλλο ερώτημα είναι από πότε ο χώρος ιδεολογικο-πολιτικής επιρροής του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα μετά το 1996, θεωρείται σοσιαλιστικός και όχι σοσιαλφιλελεύθερος. Έστω κι έτσι όμως δεν υπάρχει τίποτε επιλήψιμο στο άνοιγμα αυτό προς τον κόσμο που ακολουθεί τα πιο πάνω κόμματα παρά μόνο η μονομέρεια του ανοίγματος. Κανένα άνοιγμα (τουλάχιστον με παρόμοια ένταση) δεν έχει γίνει προς τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Και ως προς τον ΣΥΝ αυτό είναι κατανοητό. Παρά τη συντριπτική ήττα στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΝ της ανανεωτικής πτέρυγάς του, δηλαδή του ιστορικά γνήσιου εκφραστή των κεντροαριστερών σεναρίων, υπεύθυνου για κάθε επίθεση αγάπης προς το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία είκοσι χρόνια, και για κάθε ιδεολογικό και πολιτικό άνοιγμα προς τη σοσιαλδημοκρατία (βλέπε και τις ανάλογες, έστω λιγοστές σε σχέση με το παρελθόν, εκλογικές συνεργασίες στις τελευταίες δημοτικές/νομαρχιακές εκλογές), δεν έχει κανείς παρά να ξεφυλλίσει την ΑΥΓΗ για να εντοπίσει άρθρα που δεν μπορούν να κρύψουν μια υποφώσκουσα θεσμο- και κοινοβουλιολαγνεία, έναν ιδιόμορφο ευρωπαϊσμό (με την προσθήκη του επιθετικού προσδιορισμού «αριστερός», γεγονός που καθιστά ακόμη πιο ασαφή αυτόν τον νεολογισμό), έναν κυβερνητισμό και όχι έναν πρωταγωνιστικό ρόλο μέσα στην κοινωνία, και πολλά άλλα χαρακτηριστικά ιδεολογικο-πολιτικά γνωρίσματα της πάλαι ποτέ ΕΑΡ. Όμως ένα τέτοιο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο όπως αυτό που αναφέραμε πιο πάνω απαιτεί τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων δυνάμεων όχι μόνο από τους ανένταχτους αριστερούς αλλά και από τις οργανωμένες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, δηλαδή όλους εκείνους με τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συναντηθεί ουσιαστικά σε κάθε είδους μαζική κινητοποίηση τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Κι έτσι ερχόμαστε στο ζήτημα του κοινού πολιτικού προγράμματος.

Στο ΠΡΙΝ της 24 Φεβρουαρίου 2008 φιλοξενείται μια εξαιρετική συνέντευξη του ιδρυτικού στελέχους της LCR, Αλαίν Κριβίν (αναδημοσιεύεται στην ιστοσελίδα εδώ), που δόθηκε δύο ημέρες μετά το πέρας των εργασιών του εθνικού συνεδρίου της LCR τον περασμένο Ιανουάριο όπου αποφασίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία η συγκρότηση ενός νέου σχήματος από τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις στη Γαλλία. Ο Κριβίν, λοιπόν, μιλά απερίφραστα για την αναγκαιότητα συσπείρωσης όλων των αριστερών δυνάμεων στη βάση ενός ουσιαστικού κοινού στόχου: της ανατροπής του καπιταλισμού. Το βασικό δεν είναι αν το κοινό πρόγραμμα είναι «ρεαλιστικό», δηλαδή αποδεκτό από την άρχουσα τάξη, αλλά αν είναι αποδεκτό από τους εργαζόμενους, αν εκφράζει τις δικές τους διεκδικήσεις. Προφανώς τα ζητήματα της επαναστατικής στρατηγικής θα είναι υπό συζήτηση από όλες τις δυνάμεις που θα μετάσχουν, και θα συνδιαμορφωθούν σύμφωνα με τις αντιλήψεις, τις εμπειρίες, και την πολιτική καταγωγή όλων. Όπως λέει, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά ο Κριβίν, «θα πρέπει να συσπειρώνει ανθρώπους που συμφωνούν στο τι πρέπει να κάνουμε σήμερα και αύριο, ανεξάρτητα από το αν κατάγονται από το κομμουνιστικό, το αναρχικό, το τροτσκιστικό ή το γκεβαρικό ρεύμα ή -πολύ περισσότερο- από κανένα ρεύμα… Αυτό που θεωρούμε αναγκαίο είναι να συμφωνήσουμε ότι ζητούμενο είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και όχι η μεταρρύθμισή του… Για μας ένα ζήτημα στρατηγικής σημασίας είναι η στάση μας στο ζήτημα της συμμετοχής σε κυβερνητικά σχήματα, η στάση μας κυρίως απέναντι στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Είμαστε υπέρ της κοινής δράσης με τη σοσιαλδημοκρατία σε επιμέρους ζητήματα. Είμαστε, όμως, αντίθετοι με τη συμμετοχή σε κυβερνητικά σχήματα από κοινού με τους σοσιαλδημοκράτες. Δεν θέλουμε να διευθύνουμε τους θεσμούς μιας καπιταλιστικής κοινωνίας… Κατ' αρχήν ο όρος «αντινεοφιλελεύθερο» δεν μας αρέσει. Μπορεί κανείς να είναι αντινεοφιλελεύθερος και ταυτόχρονα θιασώτης του καπιταλισμού. Οι δύο, λοιπόν, αριστερές για τις οποίες μιλάμε δεν είναι η νεοφιλελεύθερη και η αντινεοφιλελεύθερη, αλλά η φιλοκαπιταλιστική και η Αριστερά της ρήξης με τον καπιταλισμό. Και αυτή η διαίρεση διασχίζει όλα τα κόμματα… Νομίζω ότι στην πολιτική ατζέντα επιστρέφει ένα πολύ πιο ευκρινές δίπολο: επανάσταση ή μεταρρύθμιση… Δεν μπορούμε να αποδυθούμε σε μια μακροπρόθεσμη και συνολική συνεργασία με όσους συμμετέχουν σε κυβερνήσεις από κοινού με τους σοσιαλδημοκράτες ή είναι έτοιμοι να το κάνουν. Απευθυνόμαστε μόνο στις δυνάμεις της ρήξης με τον καπιταλισμό και όχι στις δυνάμεις της ταξικής συνεργασίας». Θεωρώ πως στα λίγα αυτά αποσπάσματα τίθεται από τον Κριβίν η ουσία τόσο του υπό διαμόρφωση πολιτικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της ευκταίας συμμετοχής σε αυτόν των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Η ΚΟΕ δημοσίευσε στις 17 Φεβρουαρίου 2008 ένα κείμενο στο οποίο τοποθετείται στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και όπου αναφέρεται στην αναγκαιότητα «ενός μίνιμουμ προγράμματος πάλης… στο οποίο «οι από κάτω να αναγνωρίζουν τα αιτήματα και τις ανάγκες τους». Στην κατεύθυνση αυτή θα πρότεινα στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ να συζητηθεί επί των αρχών του ένα συγκροτημένο πολιτικό πρόγραμμα, το Μεταβατικό Πρόγραμμα του Τρότσκι. Αν και δημοσιευμένο το 1938 και σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, αυτό το θεμελιώδες ντοκουμέντο που υιοθετήθηκε από την 4η Διεθνή στο ιδρυτικό της συνέδριο αποτελεί ίσως το πλέον οργανωμένο πολιτικό πρόγραμμα με σκοπό να προσελκύσει στη δράση τις εργαζόμενες μάζες σε καπιταλιστικές χώρες, ξεκινώντας από το επίπεδο συνείδησής τους στη δεδομένη χρονική περίοδο, φυσικά αφού εμπλουτιστεί και εναρμονιστεί με τις σύγχρονες εξελίξεις σε κάθε χώρα. Το Μεταβατικό Πρόγραμμα προτείνει μια μέθοδο για την επίλυση των βασικών αντιφάσεων της εποχής μας, οι οποίες βεβαίως δεν λύνονται αυτόματα από την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά ούτε και οι αγώνες του μαζικού κινήματος οδηγούν κατ’ ανάγκη στην ανάπτυξη αντικαπιταλιστικής συνείδησης. Τα τρία βασικά συμπεράσματα του Μεταβατικού Προγράμματος είναι (α) ότι οι αντιφάσεις του καπιταλισμού δεν λύνονται χωρίς την ανατροπή του, (β) οι μάζες εισέρχονται περιοδικά σε αγώνες μεγάλης εμβέλειας ενάντια σε συγκεκριμένες επιπτώσεις που επιφέρουν αυτές οι αντιφάσεις και οι οποίες διαφέρουν από χώρα σε χώρα και από περίοδο σε περίοδο, και (γ) οι οργανώσεις της Αριστεράς οφείλουν να συμμετέχουν στους αγώνες αυτούς με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να τους μετατρέψουν σε νίκες κατά του καπιταλισμού. Φυσικά, η τακτική και η ανάλυση της εκάστοτε συγκεκριμένης κατάστασης είναι απαραίτητα για την πραγμάτωση αυτών των συμπερασμάτων και πρέπει κάποιος να συνειδητοποιεί ότι ένα μεταβατικό πρόγραμμα δεν είναι απλώς ένα άθροισμα αντικαπιταλιστικών αιτημάτων, αλλά ένα πολιτικό πρόγραμμα που στοχεύει στην ανατροπή του καπιταλισμού. Υπ’ αυτήν την έννοια, η συσσώρευση μεταρρυθμίσεων, όσο θετικές κι αν είναι, όσο διαρθρωτικό χαρακτήρα κι αν έχουν, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να οδηγήσει στο σοσιαλισμό.

Το σύνολο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς καλείται να συμμετάσχει στην Πανελλαδική Σύσκεψη και να συνδιαμορφώσει με τις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ το πολιτικό πρόγραμμά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει με επιμονή να απευθύνει πραγματική έκκληση σε όλες αυτές τις δυνάμεις για τις οποίες είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι αγωνίζονται για το σοσιαλισμό και την ανατροπή του καπιταλισμού, έστω και παρά τις όποιες υπαρκτές ιδεολογικές διαφορές. Αυτό που πρέπει να μας ενώνει είναι η βεβαιότητα ότι μαζί μπορούμε να νικήσουμε."

Πηγή άρθρου: ΣΥΡΙΖΑ, Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς

* Για λόγους εύκολης πρόσβασης στο σύνδεσμο που δίνει το κείμενο για τη συνέντευξη του Κριβίν, αντικατέστησα την ηλεκτρονική διεύθυνση με τη λέξη "εδώ" και τοποθέτησα συνδέσμους με τις επίσημες ιστοσελίδες του "ΕΝΑΝΤΙΑ" και του "ΜΕΡΑ", με τα οποία ο καθηγητής Θ. Γραμμένος προτείνει συνεργασίες.

** Η εισήγηση αυτή έγινε πέρσυ, το θέμα όμως του φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά επανέρχεται στην επικαιρότητα, μετά τα γεγονότα των τελευταίων μηνών και ενόψει του Συνεδρίου της ΠΟΣΔΕΠ, που θα πραγματοποιηθεί στις 6-8 Μαρτίου (βλέπε περισσότερα εδώ)

___________________________________________________



Duane Michals, Τυχαία Συνάντηση, 1969

Απέχω απ' το να λογοκρίνω απόψεις ακαδημαϊκών, το κείμενο ωστόσο δημιουργεί ερωτηματικά που χρήζουν ανάλυσης:

1. Αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του ΣΥΡΙΖΑ να ανοιχθεί προς συνεργασίες με άλλους σχηματισμούς και κόμματα. Αλλά γιατί επιλέγονται ειδικά κόμματα της Εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που είναι εξίσου αντικαπιταλιστικά και ακραία ευρωσκεπτικιστικά, ενώ απορρίπτεται a priori η συνεργασία π.χ. με το ΚΚΕ που συμπλέει επί βασικών αρχών με τα εξωκοινοβουλευτικά αυτά νεοσχηματισθέντα κόμματα;

2. Ουδέποτε έγινε λόγος για συνεργασίες κορυφής από το ΣΥΝ προς το ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα δεν εστιάζεται στο κατά πόσον το ΠΑΣΟΚ είναι σοσιαλιστικό κόμμα ή "σοσιαλφιλελεύθερο" ως πολιτική γραμμή. Το σταθερό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ εξάλλου δεν υπερβαίνει το 20% - 25%. Ένα κρίσιμο ποσοστό του κόσμου που αποφασίζει και το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν απαρτίζεται από σταθερούς ψηφοφόρους κι ούτε μπορεί κανείς να κατηγορήσει συλλήβδην όλους τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ως "σοσιαλφιλελεύθερους". Πλανώμαστε πλάνην οικτρά, αν πιστεύουμε ότι το 5,04% που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές είναι το παραδοσιακό ποσοστό της Αριστεράς. Μέρος του ποσοστού αυτού δόθηκε απ' τους ψηφοφόρους του "επάρατου" ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έβλεπαν μονόδρομους στο δίλημμα ποιο απ' τα δύο κόμματα να ψηφίσουν για να απαλλαγούν απ' τη μιζέρια τους.
Το όποιο άνοιγμα λοιπόν προς το ΠΑΣΟΚ γίνεται προς τη βάση και όχι προς την κορυφή, αφού δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις που οφείλουν να υπάρχουν για ευρύτερες συνεργασίες και αυτό είναι κάτι παραπάνω από σαφές τόσο στη στάση της ηγεσίας του ΣΥΝ όσο και σε όλες τις θέσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς.

3. Για ποιο λόγο θεωρείται επιλήψιμο για το ΣΥΝ το άνοιγμα προς τους Οικολόγους - Πράσινους, απ' τη στιγμή που καταστατικά ορίζεται ως Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας;

4. Γιατί απουσιάζει εκκωφαντικά οποιαδήποτε κριτική στη ΝΔ, και πού ακριβώς αποσκοπεί η κριτική σε όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, εκτός αυτού που βρίσκεται στην Κυβέρνηση;

5. Γιατί στοχοποιείται ο ΣΥΝ και μία μειοψηφική τάση του, αυτή της Ανανεωτικής Αριστεράς, από έναν άλλον Συνασπισμό τάσεων και συνιστωσών;

6. Πώς ορίζουμε το "αντινεοφιλελευθερισμό" και πώς τον "αντικαπιταλισμό", πού διαφέρει ο "αντικαπιταλισμός" με τα αιτήματα και τη συνθηματολογία στα τέλη του 19ου αι. και πώς επιτυγχάνεται η ρήξη με τον καπιταλισμό; Με τη σταδιακή αφύπνιση των μαζών, τη συμμετοχή στη λαϊκή πάλη και τις διεθνείς εξεγέρσεις; Και πάλι πού αυτό διαφέρει απ' αυτά που έγιναν διαχρονικά στην παγκόσμια σκηνή με την τελική εγκαθίδρυση του υπαρκτού σοσιαλισμού και τελικά γιατί ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε;

7. Τίθεται όντως ηθικό δίλημμα μεταξύ του "επανάσταση ή μεταρρύθμιση" ομοιοτρόπως με το "Καραμανλής ή χάος;"

8. Σε μια θεσπισμένη δημοκρατία η αναφορά στο Σύνταγμα, τους θεσμούς και το Κοινοβούλιο είναι Κοινοβουλιολαγνεία, όπου πας αριστερός δε δικαιούται να φέρει εντός Κοινοβουλίου Αριστερή Ταυτότητα; Και τι αντιπροτείνεται; Η κατάλυση των θεσμών και του Κοινοβουλίου από Κοινοβουλιοφοβία, εξ' ου και το φλερτ με τις εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις; Τότε γιατί ο λαός αποφασίζει κάποιες δυνάμεις να μην τις θέσει εντός κοινοβουλίου; Πάσχει συνολικά από ομαδικό αβδηρητισμό και χρήζει αφύπνισης; Κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και δεν αποφασίζει, βλακωδώς, να δει το συμφέρον του, γιατί βολεύτηκε στους καναπέδες; Μα και οι καναπέδες είναι χρεωμένοι έως τετάρτης γενιάς. Να υποθέσουμε ότι ούτε γι' αυτό δεν έχει στοιχειώδη επίγνωση;
Το διά ταύτα είναι να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στον Κριβίν, όπως κάποτε ο λαός τις εναπέθεσε στον Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε και αυτός τα χαρακτηριστικά του Σωτήρα;

9. Πώς ορίζεται ο "ιδιόμορφος ευρωπαϊσμός" και γιατί αντίκειται με την αριστερή ταυτότητα; Στην καθ' ημάς Κοινοβουλιοφοβία θα προσθέσουμε και την Ευρωκοινοβουλιοφοβία; Μήπως πρέπει να βγούμε και από την Ε.Ε. και να διαλύσουμε και το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ψάχνοντας εξω-ευρωπαϊκούς συμμάχους; Και ποιοι θα είναι αυτοί;

10. Το 5,04% που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σ' έναν χώρο χωρίς να συνυπολογίσει την ιδεολογία των συνιστωσών του, άρα ψήφιζε ένα κόμμα με κομμουνιστικές - αναρχικές - Τροτσκιστικές - ή Γκεβαρικές καταβολές, ως εκ τούτου ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κάνει οποιοδήποτε άνοιγμα και προτάσεις για συνεργασίες "έστω και παρά τις υπαρκτές ιδεολογικές διαφορές"; (!)

Γιατί λοιπόν έμαθα ότι το αξιακό σύστημα είναι αυτό που καθορίζει το ήθος και το αντίθετο στην πολιτική καλείται αρριβισμός και βολονταρισμός;

___________________________________________________

Συναφής Ανάρτηση: Αριστερές Αντιφάσεις, Βιομηχανία των Ειδώλων και Κριτικές Αποτιμήσεις

© Ελένη Καλλιανέζου, Kolding Δανίας, 24 Φεβρουαρίου 2009

Αριστερές Αντιφάσεις, Βιομηχανία των Ειδώλων και Κριτικές Αποτιμήσεις

Ίδια μέρα που διεξαγόταν το Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΝ, στις 15 Φεβρουαρίου, η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ δημοσίευε ένα άρθρο του Ανταίου Χρυσοστομίδη τιτλούμενο "Η γοητεία των χαμένων επαναστάσεων" με παρουσίαση του Κουβανού λογοτέχνη Λεονάρντο Παδούρα, που μαζί με τον Πέτρο Μάρκαρη παρουσίαζε στην Αθήνα τη βδομάδα που μας πέρασε το βιβλίο του «Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη»"Κι όμως όλοι ξέρουν (ή θα έπρεπε να ξέρουν) ότι η επανάσταση δεν έφερε την ευτυχία στο νησί της Καραϊβικής. Φτώχεια, πορνεία, ναρκωτικά, και πάλι φτώχεια, και λογοκρισία και έλλειψη δημοκρατίας χαρακτηρίζουν τη σημερινή Κούβα η οποία με το ζόρι στέκεται στα πόδια της", λέει ο αρθρογράφος, ενώ πιο κάτω θα αναφερθεί στον αριστερό συναισθηματισμό:

"Κι όμως η Κούβα παραμένει γοητευτική στους περισσότερους Έλληνες αριστερούς, όπως στους Ιταλούς, στους Γάλλους κ.λπ. Ο συναισθηματισμός. Ο περίφημος αριστερός συναισθηματισμός, αυτός που γέννησε στιγμές απίστευτου ηρωισμού αλλά και υπέθαλψε φρικτά εγκλήματα. Η ιδέα της επανάστασης που αν και απέτυχε να κάνει τους ανθρώπους πιο ευτυχισμένους -γιατί απέτυχε, αυτή είναι η αλήθεια: ποιος από εμάς θα ήθελε να ζει στη σημερινή Κούβα;- εξακολουθεί να «πυρπολεί» τις ψυχές των αριστερών αυτού του κόσμου."

Λέξεις όπως ανατροπή, ρήξη με το κατεστημένο, εξάλειψη της κοινωνικής αδικίας, ισότητα, δικαιοσύνη, πάταξη της διαφθοράς, επανάσταση, αγώνας εξακολουθούν με τον ίδιο ρομαντισμό και την ίδια πίστη για έναν καλύτερο κόσμο να είναι σε χρήση διαχρονικά απ' όλα τα αριστερά ρεύματα κι απ' όλους τους κομματικούς χώρους, ακόμη και μέσα στο γραφειοκρατικό ΚΚΕ που εμμένει άκαμπτο στις γραμμές του και θα αποτιμήσει την ιστορία για να βγει πάντα με τα ίδια επιχειρήματα: να τραυματιστεί βαρειά ο δικομματισμός, να ενισχυθεί το λαϊκό κίνημα, να πέσει το κεφάλαιο, όπου φυσικά δεν τίθεται κανένα ηθικό δίλημμα μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων του ελληνικού κοινοβουλίου Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., είναι εξίσου ουραγοί του κεφαλαίου και ο ΣΥΡΙΖΑ οππορτουνίζει, άρα δεν τίθεται κανένα θέμα συνεργασίας με κανέναν. Στη διακυβέρνηση της χώρας, ανεξάρτητα αν στην εξουσία βρίσκεται η Ν.Δ. ή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. η απάντηση είναι μία και passe-partout "να πέσει το κεφάλαιο", ενώ κανένα ενδιαφέρον δε διαφαίνεται είτε στον κοντινό είτε στο μακρινό ορίζοντα για μια εναργέσταρη ενασχόληση με τα κοινά επί ουσιαστικών και συγκεκριμένων προτάσεων επί συγκεκριμένων θεμάτων. Η καραμέλα πάλιωσε, αλλά η προσήλωση στο συγκεκριμένο μονοπώλιο -της συγκεκριμένης μάρκας καραμέλας- παραμένει η ίδια.

Αλλά οι λέξεις - φάροι, ουτοπίες που ψάχνουν να μετατραπούν σε Ιθάκες δε χρησιμοποιούνται μόνο απ' τους οπαδούς του Κ.Κ.Ε. Είναι το ίδιο σε χρήση και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ιστορικά: Από την καπηλεία του λαϊκού κινήματος με το πιασάρικο και δημαγωγικό προεκλογικό σύνθημα του Αντρέα Παπανδρέου "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" το '81, το ίδιο σε χρήση με το λαϊκισμό Κουτσόγιωργα που ακολούθησε, όπως και στα χρόνια του εκσυγχρονιστή Σημίτη και του μετριοπαθούς Γιώργου Παπανδρέου.

Και θα ήταν οξύμωρο, αν απουσίαζαν κι από το ΣΥΝ ή το ΣΥΡΙΖΑ, όπου και αντιληφθήκαμε εγκαίρως ότι ο Φιντέλ Κάστρο δεν είναι το είδωλο που θα μιλήσει στην καρδιά των ταλαιπωρημένων μαζών ακόμη κι απ' τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια με το Κ.Κ.Ε. εσ., όταν όλοι οι αριστεροί μελετούσαν Γκράμσι, όπως τώρα μελετούν συνήθως Τσόμσκι.

Σήμερα στις αφίσες του Τσε και του Άρη Βελουχιώτη προστέθηκαν νέοι ήρωες, περισσότερο εκσυγχρονισμένοι και με απήχηση στο λαό, όπως του ηγέτη της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στρατιωτικού Ούγκο Τσάβες, που το '92 πραγματοποιούσε με το MBR-200 απόπειρα πραξικοπήματος κατά του "El Gocho" Πέρες, πήγε φυλακή και το 1998 εξελέγη πρόεδρος με λαϊκή απήχηση, επανεξελέγη το 2002 και το 2006 κι αφού απέτυχε το 2007 να περάσει τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που θα του επέτρεπαν να γίνει ισόβιος πρόεδρος με κατάργηση της αυτονομίας της κεντρικής τράπεζας και ενίσχυση του ελέγχου του στις ένοπλες δυνάμεις, επανέρχεται τώρα το Φεβρουάριο του 2009 για να κερδίσει τα προνόμια που διεκδικούσε:

[...Για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκφράζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάφοροι λαϊκιστές ηγέτες της περιοχής, όπως ο Αλβαρο Ουρίμπε της Κολομβίας και ο Ντανιέλ Ορτέγκα της Νικαράγουας, που θέλουν να καταργήσουν κι αυτοί τους νομικούς περιορισμούς στην επ'αόριστον επανεκλογή τους.

Ενδιαφέρον όμως δείχνει και η Ουάσινγκτον, ένας συχνός στόχος των εκρήξεων του Τσάβες.

Είναι λοιπόν η Βενεζουέλα μια δημοκρατία; Ναι, απαντά με άρθρο του στην Ελ Παϊς ο Μοϊσές Ναϊμ, διευθυντής του περιοδικού Foreign Policy. Ναι - αν δημοκρατία σημαίνει διεξαγωγή εκλογών όπου η κυβέρνηση κάνει αδιάκριτη και καταχρηστική χρήση των δημοσίων πόρων για να επηρεάσει το αποτέλεσμα. Αν δημοκρατία σημαίνει ένα σύστημα όπου ο πρόεδρος προκηρύσσει δημοψήφισμα όσες φορές χρειαστεί για να το κερδίσει. Αν δημοκρατία σημαίνει ότι ο πρόεδρος ελέγχει άμεσα τη Βουλή, το Ανώτατο Δικαστήριο, τις ένοπλες δυνάμεις, την κεντρική τράπεζα και τη βιομηχανία...] θα πουν οι New York Times και η El Pais.

O ΣΥΡΙΖΑ συνεχάρη το εκλογικό αποτέλεσμα και το tvxs.gr θα επισημάνει: "Αξιολογώντας το σύνολο της εκλογικής διαδικασίας, εμείς οι παρατηρητές από την Ελλάδα μετά λόγου γνώσεως και στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας, και έχοντας ιστορική ή προσωπική εμπειρία δικτατορικών καθεστώτων στην χώρα μας, είμαστε σε θέση να διακρίνουμε μεταξύ δικτατορίας και δημοκρατίας.

Εκτιμούμε ότι το δημοψήφισμα στις 15 Φεβρουαρίου 2009, διεξήχθη με όλους τους κανόνες της δημοκρατίας, δηλαδή με αντιπαράθεση απόψεων, ελευθερία προβολής θέσεων, ελευθερία πολιτικών συγκεντρώσεων, ελεύθερη χρήση ενημέρωσης και μέσων προπαγάνδας και ολοκληρώθηκε μέσα σε συνθήκες διαφάνειας και γνησιότητας".

Περίεργο δημοψήφισμα αλήθεια αυτό, που μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, ελεύθερα και δημοκρατικά ο λαός αποφασίζει για μια άρδην αντιδημοκρατική ρύθμιση, που θα έδινε τροφή και στήριξη σε κάθε μελλοντικό δικτάτορα να κάνει χρήση αυτών ακριβώς των ρυθμίσεων που ο Τσάβες επιδίωξε για να ασκήσει το "δικαίωμά του" να μετατραπεί σε ισόβιο πρόεδρο, ενώ συγχρόνως από μεριάς Ελλάδας υπάρχουν προτροπές και ευχολόγια να μην ασκήσει το δικαίωμα αυτό (που μόλις έχει επαναδιεκδικήσει και επιτύχει) περί ισοβιότητας στην προεδρία της Βενεζουέλας.

Στο μεταξύ και στην Ευρώπη ένας νέος αστέρας της Αριστεράς κάνει εμφάνιση. Ο Γάλλος ταχυδρόμος Ολιβιέ Μπεζανσνό, με φιλοδοξίες να έχει ακόμη μεγαλύτερη απήχηση από εκείνη της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας. Σε συνέντευξή του στην Ελένη Τσερεζόλε, που δημοσιεύτηκε και στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ στις 15 Φεβρουαρίου

Στην ερώτηση της δημοσιογράφου "Κάποιοι προσάπτουν στο νέο κόμμα ότι δεν επιθυμεί να κυβερνήσει, ότι περιορίζεται σε εύκολα συνθήματα: τι απαντάτε;", ο Μπεζανσνό θα πει: "Σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα, ο στόχος μας δεν είναι να κάνουμε τα πάντα για να κυβερνήσουμε αλλά να κάνουμε τα πάντα για να υπηρετήσουμε τον κόσμο της εργασίας και να έχουμε την ίδια συμπεριφορά στις κινητοποιήσεις, στις απεργίες, στους χώρους εργασίας μας ή στις εκλογές. Αν σήμερα αρνούμαστε να κυβερνήσουμε με το Σοσιαλιστικό κόμμα είναι γιατί δεν θέλουμε να είμαστε συνένοχοι μιας πολιτικής απαρνήσεων. Αλλά δεν πρόκειται για μια αντιπολίτευση αρχής. Σε μια άλλη κατάσταση στη βάση μιας γενικευμένης κινητοποίησης του λαού και ενός προγράμματος ρήξης με τον καπιταλισμό, είμαστε έτοιμοι να πάρουμε μέρος στην εξουσία. Σήμερα προτάσσουμε ένα επείγον πρόγραμμα διεκδικήσεων, το οποίο συνδέουμε με ένα κοινωνικό πρόγραμμα."

Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε δηλαδή, που δε φαίνονται να διαφέρουν και πολύ απ' τις εν Ελλάδι κουκουεδίστικες αντιλήψεις "Όταν πέσει το κεφάλαιο...", αλλά και τις αριστερίστικες αντιλήψεις άλλων που επί συγκεκριμένων ερωτήσεων "πώς αντιμετωπίζεται το τάδε ή το δείνα πρόβλημα στην οικονομία;" σου απαντούν "το πρόβλημα είναι να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, με το νεοφιλελευθερισμό, με τις κοινωνικές ανισότητες και τις αδικίες" και αναμασούν: "το εισόδημα των κατώτερων τάξεων πλήττεται, η αισχροκέρδεια έχει εκτοξευθεί στα ύψη" και τα λοιπά και τα λοιπά, θεωρώντας ότι κομίζουν γλαύκα εις Αθήνας και ανακεφαλαιώνοντας τη μιζέρια μας, για την περίπτωση που δεν τη ζούμε ή δεν την έχουμε εμπεδώσει, ώστε να αφυπνιστούμε και να συμμετάσχουμε στις λαϊκές κινητοποιήσεις - (τις οποίες τις έχουμε φάει με το κουτάλι χρόνια τώρα, κι έχουμε φάει τα λυσσακά μας), αλλά δεν πειράζει: Μία, δύο, τρεις μαζικές κινητοποιήσεις ακόμη είναι πάντα χρήσιμες για την περίπτωση που θα κάνουμε κοπάνα από κάποια για να μας επιπλήξουν οι νέοι ηγέτες της Αριστεράς ως αυστηροί απουσιολόγοι.




Φαίνεται ότι η Αριστερά δεν έχει ξεφύγει ακόμη από το σύνδρομο του Μεσσιανισμού, ώστε ηγέτες ή ηγετίσκοι της παγκόσμιας σκηνής - είδωλα που ανεβαίνουν στο βάθρο για να εκβαραθρωθούν λίγα χρόνια αργότερα και να αντικατασταθούν με άλλα -χρησιμεύουν για να αποδειχθεί με τη μέθοδο της συγκριτικής συνεδριακής επιστημολογίας ως μια ακόμη απόδειξη πρόσχημα ότι οι Ουτοπίες θα παραμείνουν ου-τόποι και προορισμός για το πουθενά.

Όμως ο Φάουστο Μπερτινόττι της Ευρωπαϊκής Αριστεράς θα πει:

[...Σκεπτόμαστε, αντίθετα, μια ανοιχτή κοινωνία, μιλάμε για διαδικαστική πορεία (processualità) - όχι για κατι το αναπόφευκτο - και για κινηματικότητα που θά’ πρεπε να ανατρέψει την κατάσταση πραγμάτων που επικρατεί. Ποντάρομε περισσότερο στην πάλη των τάξεων παρά στον καθορισμό εκείνου που έπρεπε να είναι η κομμουνιστική κοινωνία και είμαστε επόμενα σε θέση να αποδεχθούμε την προτροπή ενός δημοκράτη όπως ο Κελσεν: «Εάν σκέπτεστε», μας έλεγε, «ότι ο κομμουνισμός είναι η συμφιλίωση και η απάλειψη των ανταγωνισμών, η κοινωνία που σκέπτεστε προκαλεί φόβο». ...]

Πιο κάτω θα πει: [...Πιστεύω ότι η ιστορία μας επηρεάστηκε – όχι στα έργα του Μάρξ, αλλά στη μαρξιστική βουλγάτα - από την ιδέα του τέλους της ιστορίας. Μιά ιδέα σύμφωνα με την οποία, όταν ανατρέπεται η καπιταλιστική κοινωνία, η κοινωνία που ακολουθεί δεν έχει καμιά σχέση με την ιστορία της ανθρωπότητας, είναι έξω από αυτή, ένα είδος επιγείου παραδείσου. Με το τέλος της καπιταλιστικής κοινωνίας δεν θα γινόταν μόνο μια ασυνέχεια, αλλα θα παραγόταν μια ολοκληρωτική και οριστική ρήξη. Στην καινούργια κοινωνία θα είχαμε την έλευση του βασιλείου της ευτυχίας και την πραγματοποίηση μιας νέας ανθρωπολογίας. Το σημείο που είναι δύσκολο να αποδεχθούμε είναι ακριβώς αυτό: πρέπει να απελευθερωθούμε από την ιδέα μιας νέας κοινωνίας σαν τέλος της ιστορίας και από την ιδέα ότι η πολιτική μπορεί να δώσει την ευτυχία. Ξέρω καλά ότι αυτές οι δυο ιδέες δεν ανήκουν μόνο στους κομμουνιστές ή στο εργατικό κίνημα. Η σχέση μεταξύ της πολιτικής και της ευτυχίας, η ιδέα ότι το Κράτος πρέπει να εγγυάται την ευτυχία των πολιτών ανήκε ακόμη, π.χ, στους πατέρες του συντάγματος των ΗΠΑ.

Σήμερα όμως χρειαζόμαστε μια αλλή προοπτική. Πρέπει να σκεφτούμε την κοινωνία σαν ένα ανοιχτό χώρο, από τον οποίο απομακρύνονται οι λόγοι της αλλοτροίωσης, της εκμετάλλευσης και της δυστυχίας, αλλά μέσα στον οποίο η διαδρομή του καθενός επαφίεται στον ίδιο και είναι δική του, μόνο δική του, ακόμη και αν εξαρτάται από σχέσεις με τους άλλους και τον άλλο...]

Στην Οδύσσεια των Αριστερών Κινημάτων η αναζήτηση της Ιθάκης στο νησί του υπαρκτού σοσιαλισμού αποδείχθηκε πλάνη. Η Ατλαντίδα καταποντίστηκε παίρνοντας μαζί της όλους της τους θησαυρούς. Στην πολύ συνθετότερη και επιρρεπέστερη σε αλληλεπιδράσεις σημερινή κοινωνία από την εποχή του Μαρξ έμειναν κάποια βασικά εργαλεία: η κριτική, οι βάσεις του εποικοδομήματος, η ανοιχτή θεώρηση της κορυφής της πυραμίδας, ο διαλεκτισμός. Κι από την άλλη η σημερινή διαφοροποιημένη μορφή του κεφαλαίου που δεν ανταποκρίνεται σε πραγματικά αποθέματα πλούτου και οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Το σύγχρονο καπιταλιστικό όνειρο αγοράστηκε με πομφόλυγες και νομοτελειακά οδηγεί στο Μεγάλο Λιμό. Τα στομάχια δε γεμίζουν με μπουρμπουλήθρες κι ούτε οι λιμοκτονούντες θα επιζήσουν αν γίνουν κωπηλάτες για το νησί της Ουτοπίας.

Το διά ταύτα; Η εξέγερση; Η επανάσταση; Η ένοπλη πάλη; Η άλωση της Βαστίλλης και η καρατόμηση της Μαρίας Αντουανέτας με την κρυφή προσδοκία τα "Δεκεμβριανά" της Ελλάδας να λειτουργήσουν ως σπινθήρες παγκόσμιας εξέγερσης κατά τους κρυφούς πόθους του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΝ;

[...Ο γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ, Δ. Τζανακόπουλος, στο περιοδικό «Θέσεις» (τεύχος 106), αναφερόμενος στους αντιεξουσιαστές, σημειώνει ότι «η βία των αντιεξουσιαστών δεν χρήζει προφανώς καταδίκης. Χρήζει όμως σφοδρής θεωρητικής και πολιτικής κριτικής, διότι από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική». Και λίγο παρακάτω: «Η απόρριψη της τυφλής βίας δεν πρέπει να γίνεται με όρους ηθικούς, αλλά με όρους πολιτικής αποτελεσματικότητας»...] θα επισημάνει ο Τάσος Παππάς στην Ελευθεροτυπία, 17/02/09

Δηλαδή αν η βία των αντιεξουσιαστών είναι "πολιτικά αποτελεσματική" νομιμοποιείται; Και πού πάει αυτό το περίφημο Άρθρο 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: "Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.";

Και πάλι [...ο Μπερτινόττι καλεί την αριστερά να δηλώσει ανοιχτά ότι είναι υπέρ της μη-βίας. Δηλώνει πεπεισμένος ότι η απαραίτητη και αναγκαία κριτική στον σημερινό καπιταλισμό μπορεί να λάβει σάρκα και οστά στο πλαίσιο μιας μη-βίαιης και δημοκρατικής ανέλιξης της κοινωνίας και μιας ειρηνικής θεώρησης των ανθρωπίνων σχέσεων. Και υπενθυμίζει την προφητεία που η Κασσάνδρα απηύθυνε στον Αινεία: «Δεν θέλω να ζω με έναν ήρωα, δεν θέλω να ζω τον μετασχηματισμό σου σε μνημείο».

Στον προβληματισμό αυτόν συνέβαλε σημαντικά ο Πιέτρο Ινγκράο:

Πρώτον: με τις έρευνες και τις πολιτικές του αναλύσεις για τις σχέσεις μεταξύ πολιτικής και πολέμου (όρα το βιβλίο «La guerra sospesa. Ο μετέωρος πόλεμος»).

Δεύτερον: με τον όρο που έθεσε, για να γίνει μέλος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που δεν ήταν άλλος από εκείνο της καταδίκης του σταλινισμού σε όλες τις εκφράσεις του που, πέραν των άλλων, έχουν σχέση και με τη βία, με την ενοχοποίηση της διαφορετικής γνώμης, την αποδοχή της ενοχής για τη διαφορετική γνώμη, και τις κατ’ επέκταση αυτοκτονίες κ.λπ.

Ο λογαριασμός με την ιστορία μας.

Για να φέρουμε σε πέρας αυτή την ερευνητική διαδικασία αναγκαστήκαμε να λογαριαστούμε με την ιστορία μας. Θα ήμασταν αναγκασμένοι να λογαριαστούμε έτσι και αλλιώς, αλλά σήμερα είναι επείγον. Πρέπει να καταλάβουμε, εμείς που είμαστε οι κληρονόμοι του εργατικού κινήματος του Χίλια εννιακόσια, γιατί αυτή η μοναδική προσπάθεια ηττήθηκε ιστορικά. Είναι ένα θέμα που δεν μπορεί να διαφύγει της προσοχής μας ή να υποτιμηθεί σαν δευτερεύον. Η ανάπτυξη των κινημάτων της κριτικής της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η επιλογή της μη-βίας, μας επιβάλλουν να διερευνήσουμε κριτικά αυτή την ιστορία, για να καταλάβουμε τι είναι νεκρό και τι είναι ζωντανό σ’ αυτή, τι δεν λειτούργησε...] (βλέπε ολόκληρο άρθρο εδώ)

Και ξεχνάμε και το βασικότερο:

Ότι οι ουσιαστικές ρήξεις και ανατροπές δε γίνονται στο δρόμο με τα συνθήματα. Γίνoνται με τη νομοθετική μεταρρύμιση εντός Κοινοβουλίων και με την προάσπιση των θεσμών. Όσο οι θεσμοί εκφυλίζονται κι εμείς μένουμε μόνο στην καταγγελία και στη φωνή διαμαρτυρίας, χωρίς να συνοδεύεται η κραυγή από εξασφάλιση δημοκρατικών ρυθμίσεων, οι φωνές του δρόμου είναι καταδικασμένες να μείνουν ήχος σε ηχομονωμένους χώρους.

Από ένα κοινοβουλευτικό κόμμα ο κόσμος δεν προσδοκά να βρεί τον οιστρηλάτη των κινητοποιήσεων, αλλά τους ανθρώπους που εξέλεξε να εξυπηρετούν τα συμφέροντά του στη Βουλή.

________________________________________

Συναφής ανάρτηση: Ηγερίες

© Ελένη Καλλιανέζου, Αθήνα 18 Φεβρουαρίου 2009

Ευρωεκλογές 2009, Διαφοροποιήσεις, Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς και επισημάνσεις.

1. Στην ανάρτηση Ανθρωπογεωγραφία του Παρόντος Ευρωκοινοβουλίου. Μέρος Α' - Who is who είδαμε ότι στις προηγούμενες Ευρωεκλογές η Ελλάδα εξέλεγε 24 ευρωβουλευτές.

Σε αυτή όμως την εκλογική αναμέτρηση, που στην Ελλάδα θα διεξαχθεί στις 7 Ιουνίου, η Ελλάδα θα εκλέξει 2 ευρωβουλευτές λιγότερους, λόγω α) της εισόδου στην Ευρώπη νέων μελών - κρατών και της ευνοϊκής ρύθμισης για τις μικρότερες πληθυσμιακά χώρες να εκλέγουν ευδόκιμο αριθμό βουλευτών, όπως π.χ. η Κύπρος ή το Λουξεμβούργο που εκλέγουν 6 ευρωβουλευτές ή η Μάλτα που εκλέγει 5 και β) του μικρότερου αριθμού ευρωβουλευτών που συνολικά θα εκλεγούν.

Αυτή λοιπόν τη φορά οι Έλληνες που θα μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο θα είναι συνολικά 22.


2. Μέχρι σήμερα ο συνολικός αριθμός των βουλευτών του Ευρωκοινοβουλίου ήταν 785 ευρωβουλευτές. Αυτή τη φορά ο αριθμός των Ευρωβουλευτών μειώνεται συνολικά στους 736, που μετά την εφαρμογή της συνθήκης της Λισαβόνας θα παγιωθεί στους 751.

Κερδισμένες θα βγουν οι μικρότερες πληθυσμιακά χώρες, όπως η Σλοβενία και η Μάλτα, αλλά η Γερμανία που εξέλεγε 99 έδρες θα απωλέσει 3. Οι αλλαγές αυτές, σύμφωνα με το ερωτηματολόγιο του BBC, θα εφαρμοστούν από το 2014, όμως ήδη το επερχόμενο Ευρωκοινοβούλιο θα έχει 49 ευρωβουλευτές λιγότερους.


3. Οι ευρωβουλευτές δεν εκλέγονται με σταυρό προτίμησης, αλλά με λίστα.


4. Το εκλογικό σύστημα που εκλέγονται οι ευρωβουλευτές διαφέρει από χώρα σε χώρα. Στην Ελλάδα ισχύει μια μορφή αναλογικής με τη ρήτρα του 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κόμμα που δεν συγκεντρώνει το 3% δεν εκλέγει βουλευτή. Επί του πρακτέου και για το ΣΥΝ, για να εκλέξει 3 Ευρωβουλευτές απαιτείται να συγκεντρώσει ποσοστό γύρω στο 11,5% (εφαρμόζοντας τον απλό κανόνα 100:22) και σε συνάρτηση με το ποσοστό που θα συγκεντρώσουν τα άλλα κόμματα, ενώ για την εκλογή 4 ευρωβουλευτών από μεριάς ΣΥΝ το ποσοστό θα πρέπει να ανέλθει στο 14% (Βλέπε και σχετικό άρθρο του Λ. Σταυρόπουλου στο Βήμα, 8 Φεβρουαρίου 2009).


5. Για πρώτη φορά στην κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου στη σειρά των υποψηφίων υιοθετήθηκε η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή: θέση 1 και 3 για το ΣΥΝ και θέση 2 και 4 για το ΣΥΡΙΖΑ. Σημειωτέον, στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ είχε προκριθεί η άποψη οι θέσεις 1 και 2 να είναι από το ΣΥΝ και οι άλλες 2 από το ΣΥΡΙΖΑ. (Βλέπε και ομιλία του Μιχάλη Σαμπατακάκη στο Διαρκές Συνέδριο στις 15 Φεβρουαρίου), απ' όπου και το παρακάτω απόσπασμα:

"Με τον Αλέξη Τσίπρα έχουμε φιλία από παλιά. Έτσι μπορώ να είμαι κριτικός, όταν κρίνω ότι πρέπει να είμαι, χωρίς να προσωποποιείται αυτή η κριτική. Και, βεβαίως, να κρίνομαι και εγώ με τη σειρά μου γι’ αυτήν την κριτική μου.

Άκουσα με έκπληξη την πρόταση του Αλέξη για κατάληψη των θέσεων 1 και 3 από τον ΣΥΝ στο ευρωψηφοδέλτιο. Δεν υπάρχει τέτοια απόφαση στην Πολιτική Γραμματεία Το αντίθετο, μάλιστα, στην Πολιτική Γραμματεία η συζήτηση ήταν για τις θέσεις 1 και 2. Στις ευρωεκλογές οι εξασφαλισμένες έδρες είναι δύο. Έτσι, σύμφωνα με την πρόταση του Αλέξη, ο ένας εκ των δύο, είτε ο Ν. Χουντής είτε ο Δ. Παπαδημούλης, που θα έχουν ψηφιστεί από 15.000 μέλη στο δημοψήφισμα, αποκλείεται και δεν θα πάει στην ευρωβουλή. Ο ένας είναι ο Γραμματέας του κόμματος και ο άλλος ο πιο δραστήριος έλληνας ευρωβουλευτής. Αντί λοιπόν για τον Ν. Χουντή ή τον Δ. Παπαδημούλη, που ο ένας θα έχει αποκλειστεί, θα γίνει ευρωβουλευτής κάποιος ή κάποια που θα έχει επιλεγεί με απόλυτα παραγοντικές διαδικασίες κορυφής. Γιατί θα γίνει μήπως δημοψήφισμα στον ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη της 2ης θέσης; Ή μήπως κάποιος έχει παρόμοια δικαιώματα με αυτά που έχουν ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, να επιλέγει, δηλαδή, ποιος ή ποια θα γίνει ευρωβουλευτής, πέρα και αντίθετα από την επιλογή των χιλιάδων οργανωμένων μελών που θα ψηφίσουν;"


Στα παραπάνω ας προστεθεί και ο δικός μου σκεπτικισμός ως προς την αύξηση του Ευρω-σκεπτικισμού...

John Gutmann, The Jump, 1939

Περί σκεπτικού λευκής ψήφου της Ανανεωτικής Πτέρυγας στο Διαρκές συνέδριο του ΣΥΝ και κάποιες ακραίες "επαναστατικές" κορωνίδες.

[...Η "λευκή" ψήφος συνεχίζει να επιβεβαιώνει στην πράξη από την πλευρά της Ανανεωτικής Πτέρυγας την επιλογή για ήπια, σοβαρή και μετρημένη στάση στις εσωκομματικές διαδικασίες και δεν αποτελεί πράξη ρήξης όπως ενδεχομένως θα μπορούσε να ερμηνευθεί η στάση μας εάν επιλέγαμε "το κατά" ή κείμενο κατ’ αντιπαράθεση στο συνολικό κείμενο του προγράμματος...].

Όλο το κείμενο εδώ.

Δεν ψήφισε σύσσωμη η Ανανεωτική πτέρυγα λευκό. Θέτει την αρχή σοβαρού κριτικισμού και τροποίησης ή και αναθεώρησης πολλών στοιχείων του κειμένου του προγράμματος επί των αρχών. Ήπια μορφή στάσης -που και έτσι- απαντήθηκε από το Αριστερό Ρεύμα με σκληρή (και πολλές φορές απαράδεκτη κριτική με χαρακτηρισμούς προσώπων) και κορωνίδες σε κλίμα τεταμένο.

Το χρησιμοποιηθέν από κάποιους συνέδρους του αριστερού ρεύματος επιχείρημα "ψηφίστε το τώρα κι ας το αναθεωρήσουμε μετά", το θεωρώ το λιγότερο προσχηματικό, αφού το πρόγραμμα δεν είχε περάσει απ' τις κομματικές οργανώσεις της βάσης, ώστε να συζητηθεί και να συμβάλλουν σε αυτό όλοι.

Συντάχθηκε γιατί έπρεπε να συνταχθεί και ως τέτοιο θα έπρεπε να υπερψηφιστεί; Αν ψηφιζόταν κατ' αρχήν, θα σήμαινε ότι συμφωνώ ως προς το σύνολο και διαφωνώ σε επιμέρους σημεία.

Αν κάποιοι το καταψήφιζαν θα είχαμε εσωκομματικό εμφύλιο και δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι όλοι οι του αριστερού ρεύματος επιδιώκουν να τον αποφύγουν, όταν συνιστώσες του ΣΥΝ που διαφωνούν με τις πλειοψηφίες στοχοποιούνται ή ενοχοποιούνται.

Στο συνέδριο είχαμε και τοποθετήσεις θερμόαιμων συντρόφων ακραίες, όπως "δεν καταλαβαίνουμε γιατί οι εξεγέρσεις θα πρέπει να είναι πάντα ειρηνικές. Οι ανατροπές δε γίνονται πάντα ειρηνικά, κι εγώ δεν είμαι ούτε ο γιος του Γκάντι ούτε του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ", καταχειροκροτούμενες από ομάδες νεαρών.

Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, έχουμε ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει. Δεν είναι η Αριστερά το σπίτι που θα στεγάσει κάθε αντιεξουσιαστή που βλακωδώς θα ορύεται ότι "δε χρειάζεται κεντρικό αίτημα για μια εξέγερση, αλλά είναι από μόνη της αίτημα" (!) Όλοι αυτοί που ευαγγελίζονται παρόμοια τσιτάτα είναι εχθροί της Αριστεράς!

Καλά θα κάνουν λοιπόν να δουν ψυχίατρο και να πάρουν ηρεμιστικά ή να πάνε εθελοντές σε κιμπούτς του Τσάβες κι όχι να θεωρούν τους εαυτούς τους συνεχιστές του Τσε ή του Άρη Βελουχιώτη. Αρκετά ο χώρος της Αριστεράς δοκιμάστηκε μέχρι σήμερα. Δεν περισσεύουν άλλα μνήματα!




Σχετικά:

1. Η ομιλία του Σπύρου Λυκούδη της 15ης Φεβρουαρίου 2009 στο Διαρκές συνέδριο του ΣΥΝ που δεν έγινε, διότι του αφαιρέθηκε ο λόγος "λόγω υπέρβασης χρόνου".

2 α. «Η μη βία, η μόνη πραγματικά επαναστατική επιλογή». Συνέντευξη του Σέρτζιο Ντ' Ελια ηγετικού στελέχους της Prima Linea, που είχε καταδικαστεί σε 30 χρόνια φυλάκιση για τη δολοφονία αστυνομικού στην Ελιζαμπέττα Καζαλόττι, Ελευθεροτυπία, 19/01/2009.

(Ηγετικό στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης Prima Linea, που έδρασε στην Ιταλία τη δεκαετία του '70, ο Σέρτζιο Ντ' Ελια συλλαμβάνεται τον Μάιο του 1979 για τη δολοφονία του αστυνομικού Φάουστο Ντιονίσι, καταδικάζεται σε 30 χρόνια κάθειρξη και παραμένει στη φυλακή μέχρι το 1991. Το 1986, μαζί με άλλους 30 κρατουμένους, εγγράφεται στο ιταλικό ριζοσπαστικό κόμμα και εκλέγεται, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της οικογένειας του νεκρού αστυνομικού, βουλευτής του ιταλικού Κοινοβουλίου. Σήμερα το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με τη διεθνή οργάνωση («Κάτω τα χέρια από τον Κάιν») που εισηγείται την κατάργηση της θανατικής ποινής σε παγκόσμιο επίπεδο.)

2 β. Η Αριστερά και η Βία, Φάουστο Μπερτινότι, Αυγή, 21/01/2009

(Ο Μπερτινότι καλεί την αριστερά να δηλώσει ανοιχτά ότι είναι υπέρ της μη-βίας. Δηλώνει πεπεισμένος ότι η απαραίτητη και αναγκαία κριτική στον σημερινό καπιταλισμό μπορεί να λάβει σάρκα και οστά στο πλαίσιο μιας μη-βίαιης και δημοκρατικής ανέλιξης της κοινωνίας και μιας ειρηνικής θεώρησης των ανθρωπίνων σχέσεων. Και υπενθυμίζει την προφητεία που η Κασσάνδρα απηύθυνε στον Αινεία: «Δεν θέλω να ζω με έναν ήρωα, δεν θέλω να ζω τον μετασχηματισμό σου σε μνημείο».

Στον προβληματισμό αυτόν συνέβαλε σημαντικά ο Πιέτρο Ινγκράο:

Πρώτον: με τις έρευνες και τις πολιτικές του αναλύσεις για τις σχέσεις μεταξύ πολιτικής και πολέμου (όρα το βιβλίο «La guerra sospesa. Ο μετέωρος πόλεμος»).

Δεύτερον: με τον όρο που έθεσε, για να γίνει μέλος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που δεν ήταν άλλος από εκείνο της καταδίκης του σταλινισμού σε όλες τις εκφράσεις του που, πέραν των άλλων, έχουν σχέση και με τη βία, με την ενοχοποίηση της διαφορετικής γνώμης, την αποδοχή της ενοχής για τη διαφορετική γνώμη, και τις κατ’ επέκταση αυτοκτονίες κ.λπ.

Sandy Skoglund, Ραδιενεργές Γάτες

Άλλοι παπάδες ήρθανε, άλλα Βαγγέλια φέραν...

Kαταστατικό του ΣΥΝ


ΜΕΡΟΣ Α', Πολιτικές Δηλώσεις και Τύπος.

1. Η Συνέντευξη του Φώτη Κουβέλη στο Bασίλη Σκουρή, RealNews 8/2/2009. Πηγή: Ανανεωτική Αριστερά, Αναδημοσίευση.

-Τι σας ανησυχεί περισσότερο στην πορεία της χώρας;

-Η επελαύνουσα οικονομική κρίση και η ύφεση η οποία ανεξάρτητα από τα παγκόσμια χαρακτηριστικά της συναντιέται με μια εξαιρετικά εύθραστη ελληνική οικονομία και φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα που θα καταγράφονται θα είναι εξαιρετικά δυσμενή για μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.

-Εκτιμάτε ότι βαδίζουμε σε πρόωρες κάλπες πριν τις ευρωεκλογές;

-Δεν αποκλείω τις πρόωρες εκλογές γιατί ακριβώς τα στοιχεία της οικονομικής κρίσης θα δημιουργήσουν μια πολιτική ασφυξία η οποία εκ των πραγμάτων θα αναγκάσει την κυβέρνηση να επιλέξει τις πρόωρες εκλογές. Βεβαίως όλα τα δημοσκοπικά στοιχεία δείχνουν ότι η ΝΔ είναι δεύτερο κόμμα. Παρόλα αυτά εκλογές κάνει κάποιος είτε για να τις κερδίσει, είτε για να περιορίσει το εύρος και τον βαθμό της ήττας. Εκτιμώ ταυτόχρονα ότι ο κ. Καραμανλής είναι δυνατόν επειδή διαθέτει την εξουσία να έχει πρωτοβουλίες οι οποίες θα δημιουργήσουν καταστάσεις που θα είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν ώστε να περιοριστεί ο βαθμός της ήττας και να δημιουργηθούν οι συνθήκες, όπως πιστεύουν, οι οποίες μέσα από διλημματικές καταστάσεις για τον ελληνικό λαό να βελτιώσουν τη θέση της ΝΔ.

-Ο στόχος του κόμματός σας στην κάλπη ποιος πρέπει να είναι;

- Όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό.

-Σας είναι αδιάφορο ποιος θα είναι στην κυβέρνηση;

-Προσωπικά όχι. Θεωρώ ότι πρέπει να ενδιαφέρει τη σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά το περιεχόμενο της διακυβέρνησης.

-Αυτό κατά τη γνώμη σας πρέπει να εκφρασθεί και στην περίπτωση που δεν υπάρχει αυτοδυναμία, με το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα;

-Είναι εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα. Πρέπει να εξαρτηθεί από στοιχεία προγραμματικού χαρακτήρα, από στοιχεία δεσμεύσεως προγραμματικών θέσεων. Δεν αναφέρομαι σε έναν άκρατο κυβερνητισμό, αλλά δεν αναφέρομαι επίσης και σε μια αυτοπεριχαράκωση του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι στο ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης κυβέρνησης, χωρίς αυτό να σημαίνει διαδικασία πορείας προς συμμετοχή σε κυβέρνηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κινηθεί με υπευθυνότητα για να επηρεάσει και να εξαρτήσει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης.

-Ψήφο ανοχής λέτε;

- Θα πρέπει όλα να εξετασθούν. Και ψήφος ανοχής και ψήφος εμπιστοσύνης, αλλά πάντοτε σε συνάρτηση με τα δεδομένα εκείνης της στιγμής και πάντοτε αναφορικά και σε σχέση με στοιχεία δεσμεύσεων προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας.

-Η κρίση πώς αντιμετωπίζεται πιο αποτελεσματικά; Με αυτοδύναμες κυβερνήσεις ή με κυβερνήσεις συνεργασίας;

-Την κρίση θα πρέπει να την αντιμετωπίσουν και να την διαχειριστούν αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις οι οποίες είναι δυνατόν στο επίπεδο των συνθέσεων να δώσουν μια απάντηση για την εναλλακτική πολιτική πρόταση εξουσίας. Στη βάση βεβαίως μιας εναλλακτικής προγραμματικής πρότασης. Όλα αυτά, όμως, συναρτώνται με τα ίδια τα πράγματα και δεν μπορεί κανείς βολονταριστικά να καθορίζει την όποια εξέλιξη.

-Εκτιμάτε ότι σ’ αυτή τη συμμαχία χωρά και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

-Σε μια τέτοια συμμαχία, σε μια τέτοια συνεργασία, υπό προϋποθέσεις ναι. Γι’ αυτό και υποστηρίζω την άποψη ότι η εναλλακτική πολιτική πρόταση εξουσίας πρέπει να αναφέρεται στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, σε ανένταχτες δυνάμεις, σε δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας και βεβαίως και σε σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Πάντοτε, όμως, οι συγκλίσεις προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες και φερέγγυες πολιτικές πρακτικές που θα είναι δυνατόν να μετατρέπουν τις πολιτικές συμφωνίες στο βαθμό που υπάρχουν, σε καθημερινό, προς όφελος της κοινωνίας, πολιτικό αποτέλεσμα. Για να μετατοπίζεται η πολιτική ζωή από την βαθιά συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς μια ουσιαστική προοδευτική κατεύθυνση. Αυτές οι προϋποθέσεις σήμερα δεν υπάρχουν.

-Κάποια στελέχη, ακόμα και κοντά στον Πρόεδρό σας, κατηγορούν ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, ως Αριστερή Πρωτοβουλία, θα οδηγήσετε το κόμμα σε διάσπαση…

-Εάν δεν είναι αφελές αυτό το οποίο λέγεται, είναι τουλάχιστον προσχηματικό…

-Συμφωνείτε με τον κ. Κύρκο ότι ο ΣΥΝ χάνει την φυσιογνωμία του ως κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς;

- Είναι δυνατόν να χάσει πολλά από τα βασικά φυσιογνωμιστικά χαρακτηριστικά. Ακριβώς και γι’ αυτό το λόγο η επιμονή μας αναφέρεται στο να είναι συνεχές παρόν ο ανανεωτικός και ριζοσπαστικός χαρακτήρας του κόμματος…

-Στις ευρωεκλογές, π.χ., πώς να εκφραστεί αυτό στην πλατφόρμα;

-Παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συνεργατικό σχήμα και οι διαφορές όσο και οι αποχρώσες απόψεις είναι υπαρκτές, θα πρέπει να βρεθεί ένας κοινός υπαρκτός λόγος αναφορικά με το ευρωπαϊκά ζητήματα με όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Και θεωρώ ως στοιχείο αυτού του κοινού πολιτικού τόπου τον αριστερό ευρωπαϊσμό.

-Στο ευρωψηφοδέλτιο, στις δυο πρώτες θέσεις, στελέχη μόνο του ΣΥΝ ή και του ΣΥΡΙΖΑ;

- Έχω τη γνώμη ότι θα πρέπει να διαμορφωθεί το ευρωψηφοδέλτιο με τρόπο που θα δίνει βέβαια τη δυνατότητα έκφρασης όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν θεωρώ ότι οι δυο πρώτες θέσεις πρέπει να αναφέρονται σε στελέχη του ΣΥΝ.

-Δηλαδή στον κ. Χουντή και τον κ. Παπαδημούλη…

-Ακριβώς.



ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΗΓΗΘΕΙ.

-Στις εθνικές εκλογές ποιος θα είναι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι λυμένο ως θέμα;

- Όχι. Δεν έχει αντιμετωπιστεί το ζήτημα αυτό. Πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και νομίζω ότι είναι δυνατόν να βρεθεί η καλύτερη λύση. Σε κάθε περίπτωση, επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές θα πρέπει να είναι εκπρόσωπος του Συνασπισμού, γιατί ο ΣΥΝ είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.

-Και ο κ. Αλαβάνος και ο κ. Τσίπρας εκπρόσωποι του ΣΥΝ είναι, γι’ αυτό ρωτώ…

-Ναι. Νομίζω ότι μπορούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή λύση, χωρίς να υπάρχουν προβλήματα ή και εντάσεις…

-Θα ισχύσει το καταστατικό, που προβλέπει μόνο δυο θητείες βουλευτών;

- Νομίζω ότι και αυτό είναι ένα ζήτημα που θα αντιμετωπισθεί.

-Ένας χρόνος από την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα. Τι κατά τη γνώμη σας πρέπει να προσέξει;

-Απέχω από το να δίνω συμβουλές, δεν είναι αυτός ο ρόλος μου. Εκείνο το οποίο υποστηρίζω είναι ότι χρειάζεται η μέγιστη δυνατή σύνθεση στη βάση των απόψεων που υπάρχουν, χωρίς αλαζονικές επιλογές οι οποίες διαμορφώνονται με βάση κάποιους εσωκομματικούς συσχετισμούς και όπως αυτοί καταγράφηκαν στο πρόσφατο Συνέδριο.

-Μια εβδομάδα μετά από εσάς έχει Συνέδριο το ΚΚΕ. Υπάρχουν δυνατότητες συνεργασίας μαζί του όπως πολλοί από τον ΣΥΝ υποστηρίζουν;

- Νομίζω ότι η υπόθεση της μεγάλης Αριστεράς, όπως κάποιοι την ονόμασαν, αναφερόμενοι βέβαια και στο ΚΚΕ, θα πρέπει να επανεξεταστεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης και συνεργασίας με το ΚΚΕ. Και τούτο ανεξάρτητα από το υπαρκτό πολιτικό ζήτημα του κατακερματισμού των δυνάμεων της Αριστεράς. Οι διαφορές με το ΚΚΕ όσο και η αναδίπλωσή του και η επιστροφή σε παρελθούσες πολιτικές επιλογές είναι υπαρκτά στοιχεία που κανείς δεν μπορεί να τα υποτιμήσει. Και η όποια ενότητα ή η οποιαδήποτε αναζήτηση της ενότητας δεν μπορεί να κρίνει τις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν τόσο για την ασκούμενη πολιτική, όσο και για τους στρατηγικούς στόχους.

___________________________________________________

2. Η απάντηση του ΣΥΝ. ΣΥΝ: Έχει «Ρεύμα» η κόντρα. Στην αντεπίθεση για τις δηλώσεις Κουβέλη, Βούλα Κεχαγιά, Εφημερίδα τα Νέα, 11 Φεβρουαρίου 2009, Αναδημοσίευση.



«Δημιουργούν πρόβλημα στον ΣΥΝ οι παρεμβάσεις Κουβέλη», διαπίστωσαν σε έντονο ύφος τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος που ανήκουν στο Αριστερό Ρεύμα. Σε σχέση με την προοπτική συμμετοχής σε μία διακυβέρνηση, ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε: «Δεν γυρίζουμε την πλάτη στην προοπτική διακυβέρνησης. Μας ενδιαφέρει όμως να συμμετάσχουμε- και όχι να δείχνουμε απλά ανοχή- σε μία διακυβέρνηση που θα αλλάξει το πολιτικό τοπίο»

Βαθαίνει το χάσμα στην Κουμουνδούρου με την πλειοψηφία του κόμματος να περνά στην αντεπίθεση και να ασκεί έντονη κριτική στην ανανεωτική πτέρυγα, αφενός για τις δηλώσεις Κουβέλη περί ψήφου ανοχής ή εμπιστοσύνης στο ΠΑΣΟΚ και αφετέρου για τη «λευκή» ψήφο στο πρόγραμμα του ΣΥΝ.

ΤΑ ΜΕΛΗ της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος που ανήκουν στο Αριστερό Ρεύμα διαπίστωσαν χθες σε έντονο ύφος ότι οι παρεμβάσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος «δημιουργούν πρόβλημα στον ΣΥΝ» και ακολούθως προκάλεσαν το κορυφαίο στέλεχος είτε να παρουσιαστεί στο όργανο για να πει τις θέσεις του είτε να καταθέσει σχετική πρόταση στο επικείμενο συνέδριο του Συνασπισμού.

Ενδεικτική της έντασης που επικρατεί στο εσωτερικό του ΣΥΝ και της καχυποψίας που υπάρχει μεταξύ των στελεχών του κόμματος είναι η χθεσινή παρέμβαση του Αλέκου Φλαμπουράρη, μέλους της Γραμματείας, ο οποίος χαρακτήρισε «εκτός πλαισίου» τις απόψεις Κουβέλη και σχολίασε καυστικά (Κανάλι 1 Πειραιά): «Ας καταθέσει την πρόταση στο συνέδριο κι ας πάρει ένα 15-20% για να ξέρει ο κόσμος ποια είναι η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ». Για το πρόγραμμα
Από την πλευρά τους, οι Ανανεωτικοί της Κουμουνδούρου απάντησαν στην πλειοψηφία του κόμματος ότι οι θέσεις τους για τις συνεργασίες «είναι γνωστές εδώ και χρόνια» και μάλιστα στο παρελθόν «αποτελούσαν και την επίσημη γραμμή του ΣΥΝ», προσθέτοντας ότι θα συνεχίζουν να εκφράζουν ανάλογες θέσεις.

Σε σχέση με τα επικριτικά σχόλια που δέχτηκαν για τη γραμμή «λευκό» στην ψηφοφορία για το πρόγραμμα, αντέτειναν ότι επιθυμούν ο ΣΥΝ να διεκδικήσει τις θέσεις ένα και δύο στην ευρωλίστα και να μην εκχωρήσει τη δεύτερη θέση στους συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια ώρα πάντως, μία από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, το ΔΗΚΚΙ, ανακοίνωνε ότι διεκδικεί για δικό της στέλεχος τη δεύτερη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο.

Την απορία του για το «λευκό» των Ανανεωτών διατύπωσε, σύμφωνα με πληροφορίες, και ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας, προκαλώντας τις αντιδράσεις της πτέρυγας.

Να σημειωθεί πάντως ότι υπέρ του προγράμματος θα ψηφίσουν ορισμένα μέλη της ανανεωτικής πτέρυγας, ανάμεσά τους και ο Γιάννης Μπαλάφας, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και της Επιτροπής Προγράμματος.

___________________________________________________

ΜΕΡΟΣ Β'. Απορίες ιστολόγου ... βηξ...

3. Χρήσιμες επεξηγήσεις για την ανάγνωση και την ερμηνεία των κειμένων:

Ψήφος ανοχής: Δε σημαίνει προφανώς "ανέχομαι"!




4. Ερωτήματα:

α) Το "Δεν γυρίζουμε την πλάτη στην προοπτική διακυβέρνησης. Μας ενδιαφέρει όμως να συμμετάσχουμε- και όχι να δείχνουμε απλά ανοχή- σε μία διακυβέρνηση που θα αλλάξει το πολιτικό τοπίο" του Αλέξη Τσίπρα σε τι διαφέρει από το "Είναι εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα. Πρέπει να εξαρτηθεί από στοιχεία προγραμματικού χαρακτήρα, από στοιχεία δεσμεύσεως προγραμματικών θέσεων. Δεν αναφέρομαι σε έναν άκρατο κυβερνητισμό, αλλά δεν αναφέρομαι επίσης και σε μια αυτοπεριχαράκωση του ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι στο ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης κυβέρνησης, χωρίς αυτό να σημαίνει διαδικασία πορείας προς συμμετοχή σε κυβέρνηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κινηθεί με υπευθυνότητα για να επηρεάσει και να εξαρτήσει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης...- Θα πρέπει όλα να εξετασθούν. Και ψήφος ανοχής και ψήφος εμπιστοσύνης, αλλά πάντοτε σε συνάρτηση με τα δεδομένα εκείνης της στιγμής και πάντοτε αναφορικά και σε σχέση με στοιχεία δεσμεύσεων προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας" του Φώτη Κουβέλη;.

β Ι) Αλέξης Τσίπρας: "Μας ενδιαφέρει να συμμετάσχουμε σε μία διακυβέρνηση που θα αλλάξει το πολιτικό τοπίο".

β ΙΙ) Στις 12/07/08 στην πρώτη ομιλία του προέδρου του ΣΥΝ στην πρώτη συνεδρίαση , της "Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ" ειπώθηκε το παρακάτω:

[..."Στο όνομα της Αριστεράς υπάρχουν κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική που προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις και σε αλλαγές πάρα πολύ σημαντικές, τις οποίες πολλοί από εμάς εδώ μπορεί να θεωρούμε μεταρρυθμιστικά προτάγματα. Μιλάμε για κυβερνήσεις, όπως κυβερνάει ο Τσάβες, ο Μοράλες, ο Κορρέα στη Λατινική Αμερική."...]

Αυτό εννοείτε;



γ) "ΤΑ ΜΕΛΗ της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος που ανήκουν στο Αριστερό Ρεύμα διαπίστωσαν χθες σε έντονο ύφος ότι οι παρεμβάσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος «δημιουργούν πρόβλημα στον ΣΥΝ» και ακολούθως προκάλεσαν το κορυφαίο στέλεχος είτε να παρουσιαστεί στο όργανο για να πει τις θέσεις του είτε να καταθέσει σχετική πρόταση στο επικείμενο συνέδριο του Συνασπισμού", Εφημερίδα ΝΕΑ.

Οι απόψεις του εκφράζουν την τάση "Ανανεωτική Πτέρυγα" και εκφράζονται και στα θεσμικά όργανα του ΣΥΝ και δημοσίως από τα μέλη της τάσης από την πρώτη ημέρα της δημιουργία της.

Τα παραπάνω μόνο ως πραπολιτικοί ψίθυροι μπορούν να ερμηνευθούν που επιδιώκουν φίμωση και υποταγή.



δ) Η αποδοχή της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ από το ΣΥΝ σχετικά με την σειρά των υποψηφίων αποδεικνύει την προσπάθεια συρρίκνωσης της Ανανεωτικής Πτέρυγας και απαξιώνει την δράση του Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος ήρθε και πρώτος σε αξιολόγηση απ' όλους τους Έλληνες Ευρωβουλευτές του Ευρωκοινοβουλίου με 929 ερωτήσεις, 5 εκθέσεις, 3 γνωμοδοτήσεις και 162 παρεμβάσεις στην Ολομέλεια.

___________________________________________________

Συναφής ανάρτηση: Δεν με νοιάζει για τα "δαχτυλίδια"... (Τhe Mob Goes Wild)

Αποτιμήσεις της χθεσινής συζήτησης της Ανανεωτικής Αριστεράς "Αριστερά και πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις"

Γόνιμη απέβη η χθεσινή εκδήλωση της Ανανεωτικής Αριστεράς στο Ξενοδοχείο Athens Imperial.

Σε μια κατάμεστη κοινού αίθουσα, που χειροκρότησε θερμά και την προσέλευση του ιστορικού στελέχους του ΣΥΝ Λεωνίδα Κύρκου, ο πολιτικός λόγος του Φώτη Κουβέλη (βλέπε ολόκληρο κείμενο εδώ) έδωσε για μια φορά ακόμη το στίγμα πολιτικού ήθους.

Λόγος θετικός και ξεκάθαρος, που έδωσε σαφή προσανατολισμό των οριζόντων που θα πρέπει να κινείται η σύγχρονη αριστερά σε σχέση και με το ελληνικό και το παγκόσμιο γίγνεσθαι "με εναλλακτική πρόταση εξουσίας, στηριγμένη σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία" με "τη μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων της ευρύτερης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής Αριστεράς, κοινωνικών και πολιτικών και ανάδειξη των δυνάμεων αυτών σε πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία" που "να αποκλείεται ο εφησυχασμός και ή αναγκαστική αυτοπεριχαράκωση στις γραμμές του κόμματος".

Στις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις και στις πολιτικές προτάσεις έγινε αναφορά στην ελληνική οικονομία στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης με τον άκρατο νεο-φιλελευθερισμό, στο ρόλο που πρέπει να παίξει η Ευρώπη στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τη διασφάλιση κοινωνικού κράτους, την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης σε όλες τις πολιτικές, δηλαδή την ολόπλευρη σύγκλιση της κοινωνίας της Ε.Ε. με την οικονομία της γνώσης και της τεχνολογίας σε συνθήκες προϊούσας διεθνοποίησης, ενώ ακολούθησε ανάλυση των γραμμών αυτών με ανάγκη προγραμματικού σχεδιασμού.

Εκτενής η αναφορά και στην "ανατροπή των κατακτήσεων των εργαζομένων, την αφόρητη συμπίεση του λαϊκού εισοδήματος, την υπερχρέωση των νοικοκυριών, την απειλητική διόγκωση της ανεργίας και της φτώχειας, τη διαρκή περιβαλλοντική υποβάθμιση, τον ισχυρό κλονισμό του κοινωνικού κράτους, τη διαλυτική εικόνα στους χώρους της Υγείας και της Παιδείας, την κατάτμηση και τον κατακερματισμό της κοινωνίας" που με το φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου πυροδότησε τη λαϊκή οργή ως μία "σπίθα στη διάχυτη διαφθορά και την οσμή της σήψης που έφερε το Βατοπέδι και τη λεηλασία της δημόσιας γης" "που οδηγεί την κοινωνία, και κυρίως τους νέους ανθρώπους, σε καταστάσεις απόγνωσης" και "έφερε στο προσκήνιο το θέμα της βίας, του αυταρχισμού και της κακομεταχείρισης πολιτών από αστυνομικά όργανα και το παγιωμένο καθεστώς ανοχής και ουσιαστικής ατιμωρησίας τους", αλλά και "μια άνευ προηγουμένου καταστροφική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων από εξαγριωμένους κουκουλοφόρους που δεν ήταν αυτή τη φορά μόνο οι «γνωστοί-άγνωστοι», οι διαχρονικοί και πάντα παρόντες, αλλά και πάμπολλοι άλλοι πραγματικά άγνωστοι με τις κουκούλες τους, τα ρόπαλά τους, τις μολότωφ τους και με ολοφάνερο και διάχυτο το μίσος για όλα αυτά που πιστεύουν πως τυραννάνε τη ζωή τους". Όμως, "όταν σήμερα, χιλιάδες νέοι άνθρωποι δείχνουν να σπάνε την ατομοκεντρική τους συμπεριφορά και αισθάνονται την ανάγκη να μπουν ορμητικά στους αγώνες, ο αποπροσανατολισμός του κινήματός τους μέσα από φαντασιακές «εξεγέρσεις», θα οδηγήσει και στον εκφυλισμό του". "Οφείλαμε, όχι μόνο να δηλώνουμε, αλλά και με τις πολιτικές πρακτικές μας να πείθουμε ότι, για τον ΣΥΝ, αυτοί που καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν δεν είναι «λαϊκοί αγωνιστές με λάθος μεθόδους και μορφές πάλης», αλλά εχθροί της δημοκρατίας, άρα και εχθροί της Αριστεράς" υπογράμμισε.


Τονίστηκε η ανάγκη "να γίνει η ΕΕ πολιτικά ενοποιημένη σε ομοσπονδιακή βάση, με ισχυρό και αποφασιστικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου και των άλλων δημοκρατικών θεσμών" σε σχέση και με τις πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις και του ρόλου που οφείλει να παίξει η Ευρωπαϊκή Αριστερά εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης που προκάλεσε ο "καζινοκαπιταλισμός".

Λόγος έγινε και για την Αναπτυξιακή Πολιτική σε σχέση και με το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς που "αγκυλώνεται στο γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό του ΥΠΟΙΟ" και των πολλαπλών αναγνώσεών του, που ερμηνεύονται κατά το δοκούν από την κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία "ανίκανη να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, επιχειρεί να μετατρέψει τα προγράμματα της 4ης προγραμματικής περιόδου σε εργαλεία «απάλυνσης» της κρίσης για ορισμένα και μόνο ιδιωτικά συμφέροντα", ενώ για το πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης υπογραμμίστηκε ότι "Η Ελλάδα υπέβαλλε Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης 2007-2013 ύψους 5 δις ευρώ (Δημόσια Δαπάνη) εκ των οποίων το 30% των πόρων είναι ανειλλημένες υποχρεώσεις του Γ’ ΚΠΣ !".

Ο λόγος του Φώτη Κουβέλη έκλεισε με ένα ενωτικό μήνυμα και ένα κάλεσμα "να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο την Αριστερά που ονειρευτήκαμε."

Επιλογές από το κείμενο της Ομιλίας του Φώτη Κουβέλη

Όσο λάθος είναι να θεωρούμε ότι ο αριστερός μεταρρυθμισμός εξαντλείται στο στόχο της συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας, άλλο τόσο είναι λάθος να θεωρούμε «αριστερή» την εκτόπιση της Αριστεράς από τις κεντρικές πολιτικές διαδικασίες.


Ανάγκη διαλόγου και σύγκλισης, μέσα από πολιτικές πρωτοβουλίες που μπορεί να πάρει ο ίδιος ή και σε συνεργασία με άλλες πολιτικές δυνάμεις της χώρας.


Η Αριστερά δεν πρέπει να μένει αποκλεισμένη και να συρρικνώνεται σε ρόλους διαμαρτυρίας και καταγγελίας.


Το πολιτικό σχέδιο του κόμματός μας πρέπει να αποτελεί μια συνεχή ανοικτή πολιτική πρόσκληση-πρόκληση που θα απευθύνεται στους προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες, που θα απευθύνεται στις υπαρκτές γειτονικές πολιτικές δυνάμεις που διακηρύσσουν την αντίθεσή τους στη Δεξιά...


Η Ανανεωτική Πτέρυγα πιστεύει ότι ο ΣΥΝ, κρατώντας ταυτόχρονα την ιδεολογική και πολιτική διαπάλη ανοικτή, οφείλει να πείθει ότι εργάζεται για την πραγματοποίηση μιας τέτοιας έντιμης πολιτικά πρότασης.

Πολύ ενδιαφέρων και ο λόγος του Σταύρου Λιβαδά (ολόκληρος ο λόγος εδώ), ενώ ιδιαίτερα δυναμικός ο Δαμιανός Παπαδημητρόπουλος (ολόκληρος ο λόγος εδώ) τοποθέτησε στη σωστή τους βάση τις έννοιες των σκηνών βίας που είδαμε προσφάτως και των εννοιών κράτους και αντι-κρατισμού και πώς η παρανόησή τους οδηγεί αντιεξουσιαστικές ομάδες σε μια λανθάνουσα επιθυμία κοινωνικοποίησης που εκδηλώνεται αρνητικά.

"Για μια Αριστερά:

χωρίς φανατισμό,
χωρίς βαρβαρότητα,
χωρίς διαχωριστικές γραμμές,
χωρίς αποκλεισμούς,
σε αναζήτηση συμμαχιών και όχι σε αναζήτηση εχθρών.
Για μια Αριστερά με ανθρώπινο πρόσωπο, με λογική και ευαισθησία"

© Eλένη Καλλιανέζου, Αθήνα 29 Ιανουαρίου 2009