Η δήθεν ηγεμονία της Αριστεράς. «Κρύβεται», η κοινωνία, πίσω από τα παραδοσιακά αριστερά κλισέ.

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ» ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ ΑΝΑΘΕΡΜΑΙΝΕΙ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ «ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ».

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΛΕΟΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΧΕΓΓΥΟ ΤΗΣ ΟΜΑΛΟΤΕΡΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ
ΑΠΟ ΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ,

ΑΛΛΑ ΒΑΡΙΔΙ ΣΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΚΑΙ
ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

Γράφει ο Γιάννης Βούλγαρης.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 14 Νοεμβρίου 2009

Κομμάτι αυτής της κριτικής στρέφεται ευθέως κατά της «Αριστεράς» θεωρώντας ότι οι δογματισμοί της ενέγραψαν στο DΝΑ της μεταπολιτευτικής Ελλάδας μόνιμες τάσεις αναχρονισμού (βάζω εδώ τον όρο «Αριστερά» σε εισαγωγικά ώστε ο αναγνώστης να τον προσδιορίσει στη συνέχεια όπως θέλει).

Η κριτική επικαλείται μια πραγματικότητα και κάνει μια εκτίμηση. Η πραγματικότητα είναι ότι η Αριστερά είχε καθοριστική επίδραση στη διαμόρφωση της «κουλτούρας της Μεταπολίτευσης».

Η εκτίμηση είναι ότι η Αριστερά εξακολουθεί να έχει μια σημαντική ιδεολογική επιρροή στην κοινωνία, πολύ μεγαλύτερη από την εκλογική ισχύ των δύο κομμάτων που την επικαλούνται, και ότι αυτή η επιρροή είναι αριστερού χαρακτήρα και σε συνέχεια με την ιστορική κομμουνιστική ιδεολογία.

Η συμβολή

Πιστεύω ότι η εκτίμηση αν δεν είναι λάθος, είναι εξαιρετικά συζητήσιμη. Θεωρώ ότι ο αριστερός λόγος που επέδρασε καθοριστικά στην «κουλτούρα της Μεταπολίτευσης» ήταν ποιοτικά διαφορετικός από τη σημερινή δήθεν ευρύτερη αριστερή ιδεολογική επιρροή. Έχω υποστηρίξει ότι ιδεολογικά η «Ελλάδα της Μεταπολίτευσης» διαμορφώθηκε ως ένα «ανοιχτό, δημοκρατικό σύστημα, αντιφασιστικό αλλά όχι αντιολοκληρωτικό, με ιδεολογική κυριαρχία της λεγόμενης «προοδευτικής-δημοκρατικής» κουλτούρας που έφερε ήδη μέσα της τη σύμμειξη της αριστερής συγκροτημένης κριτικής με τις λαϊκιστικές δοξασίες»
(βλ. Η Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση στην Παγκοσμιοποίηση , Πόλις 2008, σ.79).

Δεν είναι εδώ ο χώρος για λεπτομερείς ιστορικές αποτιμήσεις. Με ενδιαφέρει το μερτικό της Αριστεράς σε αυτή τη σύμμειξη, ειδικά σε ό,τι αφορά το κρισιμότερο σημερινό πρόβλημα της χώρας: στην ανασυγκρότηση των παραγωγικών δυνάμεων, στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας και στην προώθηση ενός νέου τύπου ανάπτυξης. Υποστηρίζω ότι είναι άδικο να χρεώνονται στην Αριστερά τα όποια «βαρίδια» έχει κληροδοτήσει η τότε εποχή στο σήμερα, πρώτον γιατί το μερτικό της δεν εντασσόταν μονομερώς στην πλευρά των «λαϊκιστικών δοξασιών» και δεύτερον γιατί μεταξύ των δύο περιόδων έχει επέλθει μια ουσιαστική αρνητική ασυνέχεια στην ίδια την κουλτούρα της Αριστεράς...[ ]

[ ] ...Έκθετα κλισέ

Αυτό που σήμερα θεωρείται ευρύτερη ιδεολογική επιρροή ή συνεχιζόμενη ηγεμονία της «Αριστεράς», είναι ποιοτικά διαφορετικό και περιέχει μια ριζική ασυνέχεια: την αποκοπή από το ιστορικό πλαίσιο της αριστερής ταυτότητας. Ειδικά στο ζήτημα που μας απασχολεί, τα σύγχρονα αριστερά κλισέ δεν παραπέμπουν σε κανένα αναπτυξιακό-παραγωγικό όραμα, ακριβώς τη στιγμή που η χώρα και η νεολαία χρειάζονται απελπισμένα ένα δυναμικότερο μοντέλο ανάπτυξης.

Ο «εργάτης που φτιάχνει πράγματα» έχει αφήσει τη θέση του όχι στον μοντέρνο εργαζόμενο μιας όλο και πιο άϋλης παραγωγικής διαδικασίας, αλλά στον δημόσιο υπάλληλο μιας αναποτελεσματικής κρατικής μηχανής η οποία αντιμετωπίζεται πια σαν θύλακας ασφάλειας παρά σαν εργαλείο ανάπτυξης.

Συνακόλουθο: η αξιακή υποβάθμιση της εργασίας ως δημιουργίας και η παθολογική κοινωνική ανοχή στη ραγδαία απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Ένας «αντιπλουτοκρατικός» λαϊκιστικός-επικοινωνιακός κώδικας έχει αντικαταστήσει την παράδοση μιας πιο σύνθετης ανάγνωσης της κοινωνικής δομής.

Συνακόλουθο: η σχέση πολιτικής διεύθυνσης και κοινωνικών συμφερόντων έχει σχεδόν αντιστραφεί. Οι πολιτικοί ηγέτες αποτελούν το ντεκόρ της κοινωνικής ομάδας που πρωταγωνιστεί στο καθημερινό «δελτίο των 8». Επιστέγασμα όλων αυτών, η αυξανόμενη υπαγωγή του «αριστεροφανούς» λόγου στον λόγο της εθνικής εσωστρέφειας.

Έτσι, τα κυκλοφορούντα αριστερά ιδεολογήματα μοιάζουν σήμερα έκθετα κομμάτια, έτοιμα να ενταχθούν στο patchwork του οποιουδήποτε.

Ο «αντικαπιταλισμός», η «κοινωνική ευαισθησία»
και ο «αντιιμπεριαλισμός» δίνουν και παίρνουν.

Η «Αριστερά» έχει μετατραπεί σε εξάρτημα του λόγου της, σε εκφωνητή των κλισέ που ιστορικά αυτή παρήγαγε, αλλά που σήμερα τα διαχειρίζονται άλλοι με μεγαλύτερη μάλλον αποτελεσματικότητα. Στην πραγματικότητα, ο αυθεντικότερος αγωγός ήταν, ώς τώρα τουλάχιστον, ένας υπερκομματικός συντηρητικός λαϊκισμός με πολιτικά ή απολιτικά-μιντιακά χαρακτηριστικά. Γι΄ αυτό είναι λάθος να αναγορεύουμε σε παρατεταμένη επιρροή του ιστορικού αριστερού λόγου τα θραύσματα που απέμειναν για κοινή χρήση.

Αρκεί άλλωστε να σκεφτούμε τη διπλή υποχώρηση των κομμάτων της σημερινής μετακομμουνιστικής Αριστεράς: το ΚΚΕ βρίσκεται εκλογικά καθηλωμένο και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν επιχείρησε την «κινηματική στροφή», έχασε κατά κράτος την ηγεμονία σε αυτόν τον μικροχώρο από τον «νεοαναρχισμό».

..............................


The Mob Goes Wild/Η οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ

Περί αξιών και στρατηγικής της Ανανεωτικής Αριστεράς. Πρόσφατες εμπειρίες

Από την παρέμβαση του Μιχάλη Σαμπατακάκη
στην ΚΠΕ του ΣΥΝ (25.10.2009)

(...)

Το πρόβλημά μας στην περίοδο πριν τις εκλογές ήταν η διαμάχη για την καρέκλα εντός της πλειοψηφίας, που απαξίωνε το χώρο.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα για λόγους αρχής, κρατήθηκε μακρυά από μια τέτοια διαμάχη, προστατεύοντας το ήθος αυτής της Αριστεράς.

Είναι το ζήτημα που επέμενα στις προηγούμενες συνεδριάσεις της ΚΠΕ:

Μάχες για τις ιδέες και την πολιτική και μακρυά από τις μάχες για καρέκλα.

Έτσι έρχομαι στις ιδέες και την πολιτική.

Υπάρχει μια αφανής, συνεκτική της πλειοψηφίας άποψη, που μερικές φορές λέγεται και ευθέως: ότι δηλαδή η απομάκρυνση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ από τις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς (που θεωρούνται δεξιές) θα μας δυναμώσει. Αυτή άλλωστε ήταν και η βασική ιδέα, της αλήστου μνήμης αριστερής στροφής.

Τί έλεγε η αριστερή στροφή:

Ο δικομματισμός κατέρρευσε. Στόχος η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Τί έγινε πραγματικά:

Η αριστερή στροφή κατέρρευσε και κυβέρνηση έγινε πάλι στο εκκρεμές του δικομματισμού (Να γιατί η αριστερή στροφή ήταν πολύ δεξιά στροφή).

Θριαμβευτική επάνοδος του ΠΑΣΟΚ με υποχώρηση και των δύο κομμάτων της Αριστεράς και μάλιστα χωρίς να τους κάνει καμία επίθεση ο Παπανδρέου, σε αντίθεση με την παλαιά τακτική του Σημίτη. Ταυτόχρονα άνοδος του ΛΑΟΣ.

Και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά να παρακαλάνε για αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, μην τυχόν και πάμε σε επαναληπτικές εκλογές που θα μας συμπίεζαν. Αλλά αυτό είναι μια αντίληψη για την Αριστερά στην γωνία και προφανώς είναι στρατηγικό αδιέξοδο.

Σχετικά τώρα με το προσεχές μέλλον:

Το πολιτικό ζήτημα των 2-3 επόμενων ετών είναι, το πώς η σχεδόν σίγουρη φθορά του ΠΑΣΟΚ και η διάψευση των προσδοκιών, δεν θα οδηγήσει στην επάνοδο της δεξιάς. Στην επαναβεβαίωση του εκκρεμούς.

Απέναντι σ΄αυτά τα ζητήματα, μία μόνο συγκροτημένη απάντηση έχει δοθεί. Είναι οι ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς για τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου και την ανάγκη για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. (Πιο αριστερά από την Ανανεωτική Αριστερά υπάρχει μόνο «τοίχος»).

Οι πρόσφατες εμπειρίες απέδειξαν ότι κάθε φορά που απομακρυνόμαστε προς το άγνωστο από τις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς, έχουμε «πατατράκ». Κάθε φορά που ακολουθούμε μια πορεία κοντά στις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς πάμε καλά.

-Εκλογές το 2007 με προφίλ αντιδεξιό που δεν ταύτιζε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, πήγαμε καλά.

-Με υπεροψία απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τον κόσμο του την περίοδο του 18%, πήγαμε κακά.

-Με αριστερισμό το Δεκέμβρη του 2008, «πατατράκ».

-Με αντι-ευρωπαϊσμό στις ευρωεκλογές του 2009, πήγαμε κακά.

-Χωρίς αριστερισμό στις πρόσφατες εκλογές (και συνέβαλε ιδιαίτερα σ΄αυτό ο Αλέξης), πήγαμε σχετικά καλά, επιτρέποντας στον κόσμο μας να μας δώσει ψήφο επιβίωσης και με δεδομένο ότι το πρόβλημα της κυβέρνησης ήταν λυμένο υπέρ του ΠΑΣΟΚ.

Για το αμέσως προσεχές διάστημα:

Να μην ξαναβουλιάξουμε στα Εξάρχεια πλησιάζοντας προς τις 6 Δεκεμβρίου. Χρειάζεται να πάρουμε πολιτική πρωτοβουλία για να μην μετατραπεί η Αθήνα σε πεδίο μάχης.

Και για τον πιο πέρα χρόνο:

Να μην βρεθούμε μακρυά από τον κόσμο που εναπόθεσε τις προσδοκίες του στο ΠΑΣΟΚ.
Να μην διευκολύνουμε την στροφή αυτού του κόσμου προς την δεξιά και άρα να μην διευκολύνουμε την επιστροφή της δεξιάς.

Μας ενδιαφέρει στρατηγικά η λαϊκή ενότητα.

Αυτά λοιπόν διδάσκουν οι πρόσφατες εμπειρίες και οι ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς για τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου και για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Ας είμαστε κοντά σ΄αυτές τις ιδέες.

..........................................

Σπίθας: Ας διαβάσουμε και το άρθρο του Κώστα Χαϊνά
Το μετέωρο βήμα της δημοκρατικής αριστεράς

Ας μην ξαναχαθούμε στη μετάφραση

Δημήτρης Μπίρμπας, 06/10/2009

Η επόμενη μέρα μετά τις εκλογές, κορυφαία παρά τα θρυλούμενα διαδικασία έκφρασης των κοινωνικοπολιτικών διεργασιών, βρίσκει τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ σε πελάγη συγκρατημένης αισιοδοξίας. Το απρόσμενα καλό, για την κατάσταση και όχι για τις δυνατότητες του πολιτικού σχηματισμού, αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με την άνετη αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, την συντριβή της Ν.Δ., την μείωση του ΚΚΕ και τους εκτός βουλής Οικολόγους, δίνει τεράστιες δυνατότητες αναστοχασμού, ανασχεδιασμού πολιτικών και δράσεων, με σχετικά άνετο χρονικό ορίζοντα.

Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ( παρά τις σημαντικές, για διαφορετικούς λόγους, απώλειες Αλαβάνου, Δραγασάκη, Παπαγιαννάκη) επιτρέπει την ομαλή μετάβαση και προσαρμογή, στην νέα περίοδο αριστερής, προγραμματικής και κοινωνικής αντιπολίτευσης, με επιπλέον εφόδιο και τον προγραμματικό λόγο, που είναι αναγκαίο να εμβαθυνθεί και συγκεκριμενοποιηθεί σε πολλά σημεία του.

Το μέλλον της Αριστεράς και του Συνασπισμού πρέπει ,κατά τη γνώμη μου, να συζητηθεί με ψυχραιμία, στοιχειώδη άνεση χρόνου και δυνατότητα ουσιαστικού διαλόγου και αποσαφήνισης των πολιτικών στοχεύσεων. Αναγκαία προϋπόθεση η κατά το δυνατόν ορθότερη, μετάφραση της περιόδου που προηγήθηκε και ανάγνωση του «πράσινου» παρόντος και μέλλοντος.

Ισχυρίζομαι ότι, κυρίως από «μεταφραστικά λάθη» της ηγεσίας και της πλειοψηφούσας άποψης υπήρξε η τραγική διαχείριση του δημοσκοπικού ζενίθ και της εξέγερσης-έκρηξης των μαθητών του Δεκέμβρη. Τα αλαζονικά σύνδρομα, η ευκολία αναλύσεων περί κατάρρευσης του δικομματισμού και αδύναμων κρίκων, η μεταξύ αστείου και σοβαρού, άποψη «προεπαναστατικής έκρηξης των μαζών» χαρακτήρισαν στάσεις και συμπεριφορές που υπερίπταντο κυριολεκτικά, εκτός ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Κατορθώσαμε να τα συνδυάσουμε με καταπληκτικές, αυτοκαταστροφικές, προσωπικές κινήσεις και στρατηγικές, συγκρούσεις εμμονών και τακτικών, επιδίωξης ρεβάνς παρελθόντων πολιτικών ήττων, εντός και εκτός των κομματικών και συμμαχικών τειχών. Αυτά κυρίως και όχι τα όποια λάθη και συμπεριφορές μερίδας της μειοψηφίας, έδιναν απεχθή εικόνα στην κοινωνία. Τα αποτελέσματα γνωστά.

Ελπιδοφόρο ότι ο κόσμος της Αριστεράς εκτιμώντας την θετική ,κατά τα άλλα, προσφορά μας σε κοινοβουλευτικό και κοινωνικό επίπεδο, την κιβωτό των παραδόσεων και των αξιών μας και τις θετικές κινήσεις σε ηγετικό επίπεδο κατά την εκλογική περίοδο, μας έδωσε το αποτέλεσμα βάλσαμο στις πολλαπλές πληγές μας.

Αποπειράμενος να μεταφράσω το αποτέλεσμα και την συγκυρία, χωρίς ψευδαισθήσεις απόλυτης ορθότητας, δεν μπορώ παρά να ξεκινήσω από μια διαπίστωση. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών της Αριστεράς θέλει όλες τις ψυχές του Συνασπισμού μαζί. Η μεγάλη πλειοψηφία επίσης των πολιτών θέλει τον ΣΥΝ (όπως καταγράφεται σε όλες τις μετρήσεις την τελευταία διετία) μια υπεύθυνη πολιτική δύναμη προγραμματικής διεξόδου, ηθικής πολιτικής στάσης, μαχητική αντιπολίτευση εντός και εκτός κοινοβουλίου, με προοπτική αν του δοθεί η δυνατότητα (ισχύος και συγκυρίας) να συμβάλλει σε κυβερνητικές λύσεις και πολιτικές που θα αλλάξουν την ατζέντα και την καθημερινή ζωή των πολιτών.

Δεν πριμοδοτούν τον άμμετρο κυβερνητισμό για την κάλυψη φιλοδοξιών μέσω θώκων, αλλά ταυτόχρονα δεν εγκρίνουν τον εκ πεποιθήσεως αναχωρητισμό, στο όνομα της καθαρότητας, από το κεντρικό πολιτικό παιχνίδι, την μετατροπή σου σε αριστερή, ριζοσπαστική ΜΚΟ (Μη Κυβερνητική Οργάνωση).

Η ισορροπία είναι δύσκολη αλλά για αυτά είναι η πολιτική.

Η τρίτη διαπίστωση είναι ότι η ασάφεια στο ηγετικό επίπεδο λύθηκε de facto, παρά τις αστειότητες των 11..μη αρχηγών και τις αμετροέπειες, παραγόντων και ενίων συνιστωσών. Αν όλοι γίναμε σοφότεροι, όπως πολλές φορές είπαμε, ο Αλέξης είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του χώρου, όχι γιατί είναι ο νέος …Ζαχαριάδης ή ο ονειρεμένος «τιμονιέρης», στοιχεία που ούτε ο ίδιος διεκδικεί, αλλά γιατί με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και επικοινωνιακό χάρισμα εκπροσώπησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνολο του χώρου μη υποκύπτοντας σε καταγγελτικές ευκολίες και αφορισμούς, προσαρμόζοντας ρεαλιστικά τον εκπεμπόμενο πολιτικό λόγο, επί και εκτός συνόρων των περίφημων συνεδριακών αποφάσεων. Ελπίζω το φαινόμενο «Αλαβάνος» να του δείχνει τα όρια.

Δείχνει ωριμότερος, το ελπίζω και χρειάζεται την στήριξη μας για να αναλάβουμε ουσιαστικές πρωτοβουλίες πολιτικής σύνθεσης εντός και εκτός.

Στοχεύοντας στον προγραμματικό και εκλογικό διεμβολισμό του σοσιαλιστικού χώρου, σε προγραμματικές συμφωνίες με τον οικολογικό χώρο. Εκεί ,κατά τη γνώμη μου, έγκειται και η προτεραιότητα διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η τακτική θα του προσδώσει ρόλο εναλλακτικού πόλου με αναπόφευκτες ανακατατάξεις υπέρ του και στα Αριστερά του. Η υποχώρηση του ΚΚΕ στις ευνοικότερες γι αυτό συνθήκες, ίσως σηματοδοτεί την αρχή μιας άλλης περιόδου για την Ελληνική Αριστερά. Αρκεί να ξεπεράσουμε το σύνδρομο του φτωχού συγγενή και του αιτούντος αριστερού πιστοποιητικού.

Η τέταρτη διαπίστωση είναι ότι, οι συνεχείς τηλεοπτικές εμφανίσεις, όπως και οι ηχηρές μεταγραφές τελευταίας στιγμής, εξασφαλίζουν μεν αναγνωρισιμότητα αλλά και όχι εκλογιμότητα . Ευτυχώς ακόμα, για τον κόσμο της Αριστεράς μετρούν παραδόσεις, διαχρονικές συμπεριφορές και συνεισφορές, που χωρίς να σημαίνει ότι τον οδηγούν πάντοτε στις καλύτερες επιλογές, εν τούτοις σηματοδοτούν κατευθύνσεις και πολιτικές επιλογές που δεν πρέπει να ξεχνάμε με ευκολία, χάριν εσωκομματικών συσχετισμών, την επόμενη μέρα. Η αναγνωρισιμότητα στον κοινωνικό και πολιτικό στίβο και η επιδιωκόμενη δημόσια προβολή μεγάλου αριθμού κοινωνικών και πολιτικών στελεχών και με τις ιδιαίτερες απόψεις τους, χωρίς αποκλεισμούς, μπορούν να συνθέτουν την εικόνα ενός πολιτικού σχηματισμού που φιλοδοξεί να γίνει εναλλακτικός πολιτικός πόλος, ενώ αποσαφηνίζουν παράλληλα και τις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος.

Η πέμπτη διαπίστωση είναι η αναγκαιότητα αποφυγής υπερβολών (μηδέ του γράφοντος εξαιρουμένου) ,αλλά κυρίως δαιμονολογιών και συνομωσιολαγνείας. Αν είχαν στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα οι διάφορες φήμες, η κυριολεκτικά, μισή κοινοβουλευτική ομάδα θα πρέπει να ράβει κουστούμια για το ΠΑΣΟΚ. Η συνετή, δημοκρατική διαχείριση των δηλώσεων Κύρκου δείχνει τον δρόμο αντιμετώπισης των απόψεων ,σωστών ή λάθος αδιάφορο, ιστορικών στελεχών της Αριστεράς που δεν συνάδουν με την τρέχουσα, επίσημη κομματική πολιτική. Ας αποτελέσει οδηγό αντιμετώπισης για μελλοντικές δηλώσεις Αλαβάνου, Γλέζου, Κωνσταντόπουλου, Κουβέλη κ.α. Η αναζήτηση και εξόντωση του «εσωτερικού εχθρού» έχει βλάψει ανεπανόρθωτα την Αριστερά, ας μην την μεταλαμπαδεύσουμε στην νεότερη γενιά, έχουμε να τους κληρονομήσουμε καλύτερες παραδόσεις.

Η έκτη διαπίστωση είναι ότι το συμμαχικό σχήμα με την σημερινή του μορφή έχει εξαντλήσει τα όρια του. Δημοκρατία σημαίνει ισοτιμία με προνομιακή μεν μεταχείριση των μειοψηφιών αλλά όχι οριστική ακύρωση συντριπτικών, κοινωνικών και πολιτικών πλειοψηφιών. Η συνύπαρξη μπορεί να υπάρξει μόνο στη βάση του ελάχιστου κοινού τόπου με θετική διάθεση. Η δυνατότητα έκφρασης με δημοκρατικό τρόπο του μυθικού ανένταχτου οπαδού του ΣΥΡΙΖΑ, αν ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, τεχνικά και πολιτικά πανεύκολη, Η διάθεση της ευρύτερης ενότητας και συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς για αγώνες και διεκδικήσεις σε κοινούς στόχους, γίνεται «καρικατούρα» αν εκβιάζεις ιδεολογικές και πολιτικές συμπτώσεις, προκειμένου να τις εργαλειοποιήσεις για εσωκομμματικούς λόγους. Πολιτική και προγραμματική σαφήνεια και όχι αφορισμούς είναι αυτό που ζητά η κοινωνική Αριστερά και οι πολίτες, όπως όλες οι δημοσκοπήσεις πριν και τώρα δείχνουν. Η ιδεολογική καθαρότητα ,οποιασδήποτε εκδοχής, αφορά εκλεκτές παρέες και ομίλους προβληματισμού αναγκαίους μεν για θεωρητικές επεξεργασίες και επιστημονική τεκμηρίωση, αλλά όχι ικανούς να αποτελέσουν παραγωγούς, ερμητικών οδηγών εφαρμογής πολιτικών. Η πολλαπλότητα των κοινωνικών φαινομένων απαιτεί ιδεολογικό στίγμα, προγραμματική σαφήνεια αλλά και πολιτική ευελιξία, που πηγάζει από την γνώση του περιορισμένου των αληθειών σου και την αναγκαιότητα έλλογης αμφισβήτησής τους.

Έχοντας σταθερό οδηγό, το όραμα για μια σοσιαλιστική κοινωνία με δημοκρατία, ελευθερία και οικολογικό(αειφόρο) σχεδιασμό, ας εμβαθύνουμε στον προγραμματικό σχεδιασμό και την αναγκαία ενδυνάμωση της κοινωνικής διεκδίκησης των αριστερών ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μας προτάσεων, στα πλαίσια ενός αριστερού ευρωπαϊσμού που επιδιώκοντας την δημοκρατική πολιτική ενοποίηση, θα συνθέτει το τοπικό , το εθνικό και το ευρωπαϊκό και θα στοχεύει στον εκδημοκρατισμό και την πολιτικοποίηση της διαδικασίας παγκοσμιοποίησης .

Απαιτούνται, πέραν των αναγκαίων κοινωνικών αγώνων, οι καλύτερες δυνατές μεταφράσεις του «όλου κειμένου» των κοινωνικών φαινομένων και όχι τα «βίπερ» που έχουμε συνηθίσει και φυσικά πολύ περισσότερο καμμιά σχέση με τα «κλασικά εικονογραφημένα» (έμφαση στην εικόνα και όχι στο κείμενο) που χαρακτηρίζουν την ανάγνωση του ΚΚΕ.

Καλώς η κακώς απαιτείται να ξαναγίνουμε η «Αριστερά των μεγάλων αφηγήσεων» όπως έλεγε και αγαπημένος μακαρίτης.

Γερμανικές εκλογές: ένα καλό μάθημα για το ΠΑΣΟΚ και την Αριστερά

Στέλιος Κούλογλου, TVXS.gr, 28/09/2009

Η Γερμανία αλλάζει και αυτό επηρεάζει τις ευρωπαικές εξελίξεις. Η κυρία Μέρκελ πρέπει να μεταμορφωθεί από «μαμά του έθνους» σε νεοφιλελεύθερη «σιδηρά κυρία», για να ικανοποιήσει τους Φιλελεύθερους με τους οποίους θα κυβερνήσει. Για τους Σοσιαλδημοκράτες που κατατροπώθηκαν, το Αριστερό Κόμμα και τους Πράσινους που ξεπέρασαν το 10%, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Οι Πράσινοι πέτυχαν το καλύτερο εκλογικό ποσοστό της ιστορίας τους (μπήκαν για πρώτη φορά στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο το 1983 με ποσοστό 5,6%). Δεν είναι τόσο ευχαριστημένοι επειδή αντί για την τρίτη θέση και το ρόλο του ρυθμιστή των εξελίξεων που φιλοδοξούσαν να καταλάβουν ήρθαν τελικά πέμπτοι πίσω από τους Φιλελεύθερους και το Αριστερό κόμμα. Κατάφεραν όμως να περάσουν για πρώτη φορά το φράγμα του 10% θυμίζοντας ξανά ότι στην Ευρώπη η οικολογία απασχολεί την κοινή γνώμη και τα Πράσινα Κόμματα έχουν αέρα στα πανιά τους.

Για το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, πρόκειται για το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα από το 1953. Από το ήδη χαμηλό 34% στις εκλογές του 2005 πέφτει στο 23 % χάνοντας πάνω απο 10 μονάδες. Είναι το τίμημα για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του καγκελάριου Σρέντερ μέχρι το 2005 και τη συμμετοχή του Σοσιαλδμοκρατικού Κόμματος στη συντηρητική κυβέρνηση Μέρκελ τα επομενα 4 χρόνια και μέχρι σήμερα.

Ξηλώνοντας σταδιακά το κράτος πρόνοιας που οι ίδιοι είχαν χτίσει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σοσιαλδημοκράτες απαρνήθηκαν ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας τους αλλά και της εκλογικής και κοινωνικής τους βάσης. Πρόκειται για μια εξέλιξη που πλήττει όλα τα κεντροαριστερά-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης που μέσα σε μερικά χρόνια έχουν χάσει την εξουσία στις περισσότερες χώρες.

Το καμπανάκι χτυπάει και για το ΠΑΣΟΚ, ανεξάρτητα από την επικείμενη νίκη του την ερχόμενη Δευτέρα και μάλιστα με ποσοστά πρωτοφανή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα: Αντίπαλός του είναι μια από τις πιο ανίκανες κυβέρνησεις από την... Τουρκοκρατία και μετά. Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν θα έχει μεγάλη περιοδο χάριτος, καθώς το εκλογικό σώμα δυσπιστεί εξ αιτίας της πολιτικής που ακολούθησε όταν ήταν στην κυβέρνηση. Και τα ποσοστά του ίσως δεν θα ήταν τόσο υψηλά αν η ελληνική αριστερά είχε ακολουθήσει πιο έξυπνη πολιτική, στα πρότυπα της γερμανικής.

Το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας είναι απο τους μεγάλους κερδισμένους των εκλογών. Ιδρύθηκε το 2007, από το πρώην κομμουνιστικό κόμμα («Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού») της Ανατολικης Γερμανίας και συνδικαλιστές της Δύσης με επικεφαλής τον Οσκαρ Λαφονταίν, πρώην γραμματέα των Σοσιαλδημοκρατών. Δύο μόλις χρόνια μετά την ίδρυσή του φτάνει το 12,5%, ποσοστό πολύ μεγαλύτερο και από αυτό που είχαν οι «συνιστώσες» του το 2005.

Τηρουμένων όλων των αναλογιών, η εκλογική εικόνα Σοσιαλδημοκρατών-Αριστερού Κόμματος θυμίζει την δημοσκοπική εικόνα στην Ελλάδα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν σε διψήφια ποσοστά και το ΠΑΣΟΚ πίσω από τη ΝΔ.

1. Όμως το Αριστερό Κόμμα δεν μπουρδουκλώθηκε
σε κάποια ιδεολογική διαμάχη για το αν πρέπει ή όχι
να συμμαχείς με ρεφορμιστές, Σοσιαλδημοκράτες κ.λπ.
ή
να συμμετέχεις γενικώς σε κυβέρνηση.

2. Προώθησε ένα δικό του ριζοσπαστικό αλλά και ρεαλιστικό πρόγραμμα,
υποχρέωσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα σε άμυνα
και κέρδισε από αυτό ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων
που -όπως και στην Ελλάδα- φλέρταραν με την αριστερά.

Αντίθετα δηλαδή με την Ελλάδα, όπου το ΠΑΣΟΚ έκανε ανοίγματα και ο ΣΥΡΙΖΑ έδινε μαθήματα αλαζονείας ("καλώς τα παιδιά"), στη Γερμανία το Αριστερό Κόμμα πρότεινε συνεργασία στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το τελευταίο τις αρνήθηκε συμμαχώντας με τη Μέρκελ απομακρύνοντας τους αριστερούς ψηφοφόρους του.

Από μια μικρή δύναμη, και μάλιστα περιθωριποιημένη λόγω του ανατολικογερμανικού του παρελθόντος,
το Αριστερό Κόμμα μετατρέπεται πλέον σε σημαντικό παράγοντα των εξελίξεων.

Πέρα από το υψηλό εθνικό του αποτέλεσμα, πέτυχε υψηλά ποσοστά και σε ομόσπονδες πολιτείες της Γερμανίας, σε ορισμένες από τις οποίες φιλοδοξεί να σχηματίσει τοπική κυβέρνηση σε συνεργασία με τους Πράσινους και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.

Αν τα καταφέρει, θα μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμά του στην πράξη, βελτιώνοντας τη θέση των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων τις οποίες εκπροσωπεί. Γιατί αυτό είναι μια βασική αποστολή της σύγχρονης αριστεράς.

Στην κατάληψη των χειμερινών Ανακτορών δεν πιστεύουν πια ούτε στον Περισσό...

....................

Από σχόλιο Σπίθα.

"Κακώς δεν συζητήσαμε όταν τα ποσοστά ήταν διαφορετικά. "

Το είχα πει και τότε και το είχαν πει πολλοί σύντροφοι. Ο Φώτης Κουβέλης το έχει αναλύσει επαρκέστατα και με πολύ σαφήνεια και παρρησία.

Όχι για λόγους κομματικούς, αλλά για λόγους που έχουν να κάνουν με μια πιο δημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας. Για να γίνουν 5 πράγματα καλύτερα, όπως λες κι εσύ.
Χωρίς να εκχωρήσει, κανείς τίποτα. Με προγραμματικές συμφωνίες.
.....
Με είπανε οπορτούνα:)
Τους είπα "χέστες":)

27 Σεπτέμβριος 2009 8:28 μμ